z jakiego drewna Chatę zbudowano?

Aby budynek był solidny powinien być wzniesiony z porządnego drewna. Może modrzew? A może Sam Worthington? I jedno i drugie jest dobrym budulcem. To nie to, że od razu dyskryminuję sosnę, świerka czy jodłę. Wyjątkowo ich lubię. Ale to Worthington uniósł na swoich barkach ciężar ‘Chaty’ Stuarta Hazeldine.

Nie chcę, by spoiler alert włączył się już po pierwszym zdaniu, ale po krotce fabułę nakreślić trzeba. Historia opowiada o Wielkim Smutku (choć ja, po przeczytaniu książki, na motywach której powstał film nazwałabym go Wielką Rozpaczą), który towarzyszy Mackenziemu (Sam Worthington) po śmierci jego najmłodszej córeczki. Wtedy, w mroźny poranek do akcji wkracza Bóg, który chce pomóc uporać się Mackowi ze smutkiem. I nie tylko. Akceptacja życiowych decyzji i wydarzeń z nimi związanych, wybaczanie i nauka, czym jest życie pozbawione osądów – to tylko niektóre elementy codzienności, które Elousia (Spencer) chce przekazać Phillipsowi. Ale czy Mackenzie posłucha Mądrości, która „woła głośno na ulicy, na placach podnosi swój głos”[1]? 

Czy posłuchał, nie zdradzę. Wiem, że miał bardzo ułatwione zadanie w rozumieniu pewnych stwierdzeń, ponieważ dialogi jakimi uraczyli nas twórcy nie były jakoś skomplikowanie rozbudowane. Scenarzysta język książkowy bardzo uprościł. Zabieg był zdaje się celowy, by potencjalni widzowie, którzy z Bogiem raczej nie są na T jak „Tata”, mogli zrozumieć przekaz jaki płynął z filmu.

Efekty specjalne, no cóż. Wyszły średnio. Gdyby owa boska uroczystość ze światłami miała być pokazem fajerwerków w Pekinie z okazji ich Nowego Roku, to ta pokazana w filmie była raczej amatorskim pokazem z jakiejś wsi pod Kielcami. Prosta grafika wypada blado na tle innych filmów Choć kolorystyka, szczególnie ogrodu jest mocno poprawna. 

Film, choć wydawać by się mogło, że jest ukierunkowany stricte na społeczność chrześcijańską, jest bardziej nastawiony na przekaz pozytywnych wartości. Przeczytałam ostatnio w jednej z recenzji, że ten zabieg nie różni się niczym od sekt. Sekta? Serio? Film jest o Bogu, więc z automatu jest w nim pełno miłości, ciepła i wyrozumiałości. Są to przecież wartości, których nie tylko chrześcijanie i nie tylko owi sekciarze powinni się trzymać. Może zbyt utopijnie podchodzę do życia, ale czy świat nie byłby lepszy, gdyby każdy z nas potrafił przebaczać? 

Zbliżamy się powoli do finału i ognistego podsumowania, jednak zanim wydam werdykt, pobawię się w boga-pseudo-sędziego. 

Jezus (Avraham Aviv Alush). Za mało było w nim miłości, którą Tata wręcz emanowała. Zbyt poważny. Winny.

Sarayu (Sumire Matsubara). Jak na uosobienie Ducha Świętego, który powinien tryskać radością, tak jak tryska Tata - zbyt smutna. Winna. 

Tata (Octavia Spencer). Ciepła, emocjonalna, wieczna. Taka, jaki powinien być Bóg. 

Tata (Graham Greene). Przez godzinę filmu widzimy czystą miłość, która wraz ze zmianą płci Taty zmienia się w powagę. Winny? 

Generalnie, opowieść która z każda kolejną stroną wyciskała coraz więcej łez, wywoływała szerszy uśmiech i skłaniała do szerszych przemyśleń miała w sobie duży potencjał na świetny film. Tym razem nie wyszło. Jedynie dwójka głównych aktorów ratowała film przed upadkiem w otchłań. Czy zasłużyli na niebo i na zbawienie? Sami musicie "osądzić" w kinie lub przed telewizorem. Niemniej jednak ode mnie 6,5/10. 

---

[1] Przypowieści Salomona 1,20 

Exodus - czyli wychodzimy z kina

Nigdy nie przeczytałam Dumy i uprzedzenia, co oznacza, że raczej kiepski byłby ze mnie reżyser gdybym podjęła się próby przeniesienia na ekran powieści Jane Austin. Tak samo chyba miała ekipa scenarzystów, których zatrudnił Ridley Scott przy produkcji Exodusa, bo oglądając film ma się wrażenie, że żaden z czterech panów (S. Zailian, A. Cooper, B. Collage, J. Caine) nie pofatygował się by przeczytać w Biblii o co kaman z tym wyjściem z Egiptu. Dla ułatwienia dodam, że nowela o panu Darcym miała 61 rozdziałów, zaś Księga Wyjścia – tylko 40.
Zarzut ten, jakim są „niedociągnięcia” w scenariuszu jest jak seks bez zabezpieczenia. Niby nic, a jednak ciągnie za sobą jakieś konsekwencje. Niby efektów specjalnych producenci nie szczędzili, aktorzy też niczego sobie, a jednak film pozostawia pewien niedosyt. To tak jak w historii o Kopciuszku szklaną karocę z dyni zamienić na rykszę.

Przede wszystkim plagi egipskie, bo to one odgrywają tu jedne z kluczowych scen, nie są prawdziwymi plagami. Choć wyglądają bardzo efektownie, są one raczej przedstawiane raczej jako element, który niechcący akurat nawiedził Egipt, a przez to niejako usprawiedliwiane. Nieodzownym elementem Mojżesza (Christian Bale) była laska, która posłużyła mu się do przemiany wód Nilu w krew. W filmie jej jakoś nie dostrzegam. Niby szczegół, ale już pozbawiliśmy Kopciuszka pantofelków. Pozostałe plagi już bardziej ukazują wszechmoc Boga, jednak sam Bóg tropicznie przedstawiony jako dziecko jest już lekką przesadą. W Biblii żadnej wzmianki o tym nie przeczytałam, dlaczego więc dziecko, ja się pytam? I to jeszcze despotyczne dziecko. Przecież Bóg taki nie jest. I nie chodzi mi tylko o wydźwięk historii Mojżesza, ale w kontekście całej Biblii. Prawdę powiedziawszy gdyby ateista, chcący nawrócić się obejrzał ten film z pewnością nadal byłby ateistą.

Jedyne co przeżywałam podczas oglądania filmu to konie, które ginęły podczas walki. Nawet zlewające się z powrotem Morze Czerwone nie wzbudziło we mnie tyle lęku co te biedne zwierzęta. A i do Morza są też pewne obiekcje, bo Mojżesz według Biblii nie czekał aż go zima zastanie i nie ubolewał nad swoim losem, ale przy pomocy swojej laski rozdzielił zbiornik na dwa wielkie słupy wody. W filmie to ani laski nie ma, ani rozdzielania. Pokazane jest to tak, jakby nagle Morzu zachciało się odpływu i tak sobie woda odpłynęła.

Pozytywnie patrzę zaś w kierunku świetnych Christiana Bale'a oraz Joela Edgertona, którzy emanują cała paletą emocji, od braterskiej miłości po nienawiść. Ich "towarzyskie" spotkania trzymają w napięciu, a dodatkowo zastosowana bardzo dobra charakteryzacja sprawia, że oglądamy przekomarzania prawdziwych królewskich braci, którzy pomimo nieustępliwości w swoich sprawach i zaciętości wobec siebie, nadal są  braćmi.
Atutami są również efekty specjalne oraz scenografia. Sceny walki, pościgu za hebrajczykami czy nadlatująca plaga szarańczy, rechocząca plaga żab i trąd na Egipcjanach robią niemałe wrażenie na widzu. W mojej ocenie, to efekty najbardziej przysłużyły się do sukcesu "Exodus - bogowie i królowie". W skali 0-10, dość subiektywnie
Aktorzy – 7/10
Muzyka – 8/10
Scenariusz – 5/10
Efekty specjalne – 9/10
Reżyseria – 6/10
Całokształt w rezultacie otrzymuje 7/10. Za Bale’a, szarańczę i muzykę, która trzyma w napięciu i buduje klimat. Czy polecam. Tak, ale nie jako film promujący wartości i kulturę chrześcijańską. Film był zrealizowany z hollywoodzkim rozmachem by zarobić z rozmachem iście hollywoodzkie pieniądze. A jakąś laską Mojżesza kto by się chciał przejmować…

dom był zły, a recenzja taka sobie

Jestem tak zapaloną kino-maniaczką, że aż dziw mnie bierze na widok braku jakiejkolwiek recenzji tu, na bulwarach. Czas najwyższy przejść jak ten pierwszy kot przez płot i coś sklecić. Treści adekwatnych oczywiście do obejrzanych przeze mnie filmów. A jak na miejsce kultury przystało, bo za takowe bulwary zielone uważam, zachwalanie tu pseudo komedyjek romantycznych, gdzie sam tytuł już mówi  kto kogo zdradzi i kto kogo na koniec poślubi, jest bezsensowne. Tak samo zresztą jak filmy, o których tu nie przeczytacie.

Na pierwszy ogień rzucam „Dom Zły” Wojtka Smarzowskiego. Rok produkcji : 2009. Wrzucony do worków z gatunku dramatu i kryminału. Brakuje tu jednak jeszcze jednego, psychologicznego. Tak, bo psychikę, swoją wysublimowaną doniosłością, penetruje niczym kret wiejskie podwórko. A kreta tak łatwo się pozbyć to nie jest. Wrażeń po filmie również.  Chociaż w moim wypadku ( w przeciwieństwie do 70% recenzujących to dzieło, którzy pod lupę brali problem Polski w latach 80 ubiegłego wieku ) swoją uwagę skierowałam w stronę idei przedstawienia tego problemu. Akcja rozwija się powoli. Zniecierpliwiony widz zapewne by stwierdził, że wolniej się już nie da. Da się, da, i szybciej też się da, tylko po co ? Kwintesencją tego filmu jest prostota czasowa. Wydarzenia biegnące w czasie teraźniejszym to dosłownie kilka godzin, retrospekcyjne zazębiają się w ciągu jednej nocy. Nie przytaczam tu oczywiście momentów z życia Edwarda Środonia, mających miejsce przed feralną nocą. Szybkie zmiany tempa czy nagły przeskok o kilka dni do przodu podczas wizji lokalnej zamąciłyby w głowie potencjalnemu odbiorcy, który nie skupiałby się na istocie tematu, tylko próbował kojarzyć z kalendarzem w ręku, jak, co i gdzie.

Smarzowski  nie bał się wyjść poza wyryte schematy. I tak goła baba z wielkimi cyckami pojawia się na ekranie przez dosłownie chwilę, ale na mózg rzuca swój wizerunek rozpustnej żony.  Albo Bożena, co się „dupczyć” przyszła do Edwarda jak gdyby nigdy nic. I lud ukochany, bo polski, co rzuca się na to, co ktoś zarzuci a potem rzucają się na człowieka co zarzucał, bo rzecz zarzucana mu się skończyła. Albo po prostu nie od rzeczy gadał i tyle. Za schematy, których tu nie ma daje 10/10.

Aktorska gra bardzo dobra, bo i obsadę sobie reżyser nienajgorszą dobrał. Poświecenie przekazania tematu i odwaga, której tak często w filmach brakuje ( i może dlatego te filmy nie zaskakują ? ). Marian Dziędziel przez cały film buduje  obraz człowieka, który serce ma na dłoni ( i wódkę pod stołem ), bo synowi ofiarnie groszem sypnie, a kobitkę do siebie przygarnie, psu jeść da i kury ochroni przed pazernym lisem niczym Superman senior. Patrzy się na niego ze współczuciem, choć to chyba bardziej należy skierować  do Bartka Topy. Porucznik, w rolę którego się wciela przypomina raczej sierotkę Marysię, która stawia na szali swoje życie, by gąsek swych siedem przed złym Ziembą ( Sławomir Orzechowski ) obronić. Czy podobnym entuzjazmem zareagują jego podopieczni ?  Zareaguje na pewno główny bohater, grany przez Arkadiusza Jakubika. Generalnie lepiej wypada jako alkoholik w domu Dziabasów niż ogolony z całego włosia podejrzany. Może takie role ma już we krwi ?

Dla nastolatków, którzy oczekują krwawych scen rodem z amerykańskiego gore proponuję zasiąść do tego filmu już w wieku dojrzałym.  Bruce Willisa tu też nie znajdziecie. Jest za to 106 minut, trawiącego umysł cholernie dobrego filmu.