z jakiego drewna Chatę zbudowano?

Aby budynek był solidny powinien być wzniesiony z porządnego drewna. Może modrzew? A może Sam Worthington? I jedno i drugie jest dobrym budulcem. To nie to, że od razu dyskryminuję sosnę, świerka czy jodłę. Wyjątkowo ich lubię. Ale to Worthington uniósł na swoich barkach ciężar ‘Chaty’ Stuarta Hazeldine.

Nie chcę, by spoiler alert włączył się już po pierwszym zdaniu, ale po krotce fabułę nakreślić trzeba. Historia opowiada o Wielkim Smutku (choć ja, po przeczytaniu książki, na motywach której powstał film nazwałabym go Wielką Rozpaczą), który towarzyszy Mackenziemu (Sam Worthington) po śmierci jego najmłodszej córeczki. Wtedy, w mroźny poranek do akcji wkracza Bóg, który chce pomóc uporać się Mackowi ze smutkiem. I nie tylko. Akceptacja życiowych decyzji i wydarzeń z nimi związanych, wybaczanie i nauka, czym jest życie pozbawione osądów – to tylko niektóre elementy codzienności, które Elousia (Spencer) chce przekazać Phillipsowi. Ale czy Mackenzie posłucha Mądrości, która „woła głośno na ulicy, na placach podnosi swój głos”[1]? 

Czy posłuchał, nie zdradzę. Wiem, że miał bardzo ułatwione zadanie w rozumieniu pewnych stwierdzeń, ponieważ dialogi jakimi uraczyli nas twórcy nie były jakoś skomplikowanie rozbudowane. Scenarzysta język książkowy bardzo uprościł. Zabieg był zdaje się celowy, by potencjalni widzowie, którzy z Bogiem raczej nie są na T jak „Tata”, mogli zrozumieć przekaz jaki płynął z filmu.

Efekty specjalne, no cóż. Wyszły średnio. Gdyby owa boska uroczystość ze światłami miała być pokazem fajerwerków w Pekinie z okazji ich Nowego Roku, to ta pokazana w filmie była raczej amatorskim pokazem z jakiejś wsi pod Kielcami. Prosta grafika wypada blado na tle innych filmów Choć kolorystyka, szczególnie ogrodu jest mocno poprawna. 

Film, choć wydawać by się mogło, że jest ukierunkowany stricte na społeczność chrześcijańską, jest bardziej nastawiony na przekaz pozytywnych wartości. Przeczytałam ostatnio w jednej z recenzji, że ten zabieg nie różni się niczym od sekt. Sekta? Serio? Film jest o Bogu, więc z automatu jest w nim pełno miłości, ciepła i wyrozumiałości. Są to przecież wartości, których nie tylko chrześcijanie i nie tylko owi sekciarze powinni się trzymać. Może zbyt utopijnie podchodzę do życia, ale czy świat nie byłby lepszy, gdyby każdy z nas potrafił przebaczać? 

Zbliżamy się powoli do finału i ognistego podsumowania, jednak zanim wydam werdykt, pobawię się w boga-pseudo-sędziego. 

Jezus (Avraham Aviv Alush). Za mało było w nim miłości, którą Tata wręcz emanowała. Zbyt poważny. Winny.

Sarayu (Sumire Matsubara). Jak na uosobienie Ducha Świętego, który powinien tryskać radością, tak jak tryska Tata - zbyt smutna. Winna. 

Tata (Octavia Spencer). Ciepła, emocjonalna, wieczna. Taka, jaki powinien być Bóg. 

Tata (Graham Greene). Przez godzinę filmu widzimy czystą miłość, która wraz ze zmianą płci Taty zmienia się w powagę. Winny? 

Generalnie, opowieść która z każda kolejną stroną wyciskała coraz więcej łez, wywoływała szerszy uśmiech i skłaniała do szerszych przemyśleń miała w sobie duży potencjał na świetny film. Tym razem nie wyszło. Jedynie dwójka głównych aktorów ratowała film przed upadkiem w otchłań. Czy zasłużyli na niebo i na zbawienie? Sami musicie "osądzić" w kinie lub przed telewizorem. Niemniej jednak ode mnie 6,5/10. 

---

[1] Przypowieści Salomona 1,20 

Halloween nie jest złe - jest niezrozumiałe

"Tylko nieznane budzi w człowieku lęk"   Antoine de Saint-Exupery 

Chyba powinniśmy więc poznać bliżej ten dzień i przestać się bać. Takie właśnie odnoszę wrażenie, kiedy wchodzę na stronę twarzo-ksiażki i przeglądam posty znajomych. I nie, to nie są przekazy typu: 'boję się tych wszystkich małych czarownic' czy 'nie daję cukierków, bo psują zęby'. To jest fala hejtu. Wręcz religijno-patriotyczne tsunami, pogrążające Halloween w odmętach polskiej kultury. 

Ale czy ten dzień rzeczywiście zasługuje na taka pogardę?

Dla przybliżenia, gdyby ktoś nie znał tematu. Halloween to dzień przypadający na 31 października, podczas którego osoby przebierają się w dziwne stroje (głównie wampirów, duchów, czarownic, diabłów, etc), chodzą po domach zbierając słodycze z zasadą 'cukierek albo psikus' (ang. trick or treat). Czasem organizowane są imprezy. W sumie to wszystko. Nikt nikogo nie zabija, nie podpala domów, nie pali na stosie. Uroków też pewnie nikt nie rzuca. Jednak nie o to się rozchodzi. 

Rozchodzi się o to, że dzień później, czyli 1 listopada w polskim kościele katolickim obchodzony jest dzień zmarłych lub Święto Wszystkich Świętych. Czas zadumy nad grobami, wspominania bliskich. Rozbrykane wiedźmy z lampionami dyniami nie za bardzo pasują do tego nostalgicznego obrazka. Tak, tu muszę się zgodzić - nie pasują. Jednak wiedźmy brykają 31 października, nie 1 listopada. No, i jako wiedźmy, na pewno nie po cmentarzu. 

Wiem, będziecie się czepiać, że to jest dzień 'przed', wigilia.... Ale chyba nikt nie zwrócił uwagi na to, że przed najpopularniejszymi na świecie Świętami Bożego Narodzenia też jest Wigilia, podczas, której ludzie pracują, myją samochody, okna, wiercą dziury w ścianach (albo w brzuchu), szaleją na zakupach. A jest to chyba ważniejszy dzień niż wszystkich świętych, gdzie powinniśmy się przygotować na narodziny Jezusa, naszego Zbawiciela. Chodzi mi o to, że Jezus nie oczekuje żadnego czyszczenia mieszkania, ale duchowego przygotowania, o którym bardzo dużo ludzi zapomina. Więc skoro jesteś w stanie tak mocno walczyć o to, by przed dniem Wszystkich Świętych była zachowana powaga, o jakże mocniej powinieneś walczyć, by przed Bożym Narodzeniem chwili spokoju było milion razy więcej. 

Trzy memy, jakie wpadły mi w oko dotyczyły polskości i patriotyzmu, jako, że Halloween jest świętem amerykańskim, zaś my żyjemy w Polsce (nobel geograficzny za odkrycie). Tak, tu też macie rację, jest to zapożyczone z kultury amerykańskiej. Więc skoro mamy już obchodzić tylko polskie święta to powiedzcie mi, które to będą. Dzień kobiet? Nie, też pochodzi z Ameryki. Boże Narodzenie i Wielkanoc? Przecież Jezus był Żydem, mieszkał w Izraelu. Trzech Króli w takim razie też odpada, jak i Boże Ciało. Mam - 1 maja! Chociaż nie, to też zostało pierwotnie przywleczone z USA. Zostaje nam tylko Święto Konstytucji 3 maja i Dzień Wojska Polskiego. Gratuluję pozbawienia polskiego narodu około 10 dni wolnych od pracy. 

I argument - torpeda: stroje nawiązują do świata ciemności. No tak, fakt. Co do diabłów, czarownic nie mam wątpliwości, ale co do cholery z piekłem i zaświatami ma wspólnego tygrys czy Elvis Presley? Bo, uwierzcie mi, w takie stroje dzieciaki też się przebierają i mają mega fun. Ba! Tak bardzo popularne w Polsce zabawy ostatkowe, andrzejkowe czy choinkowe aż roją się się nie tylko do tygrysów, ale i hipopotamów, lwów, żyraf, wiewiórek i pingwinów (ja w przedszkolu byłam sarenką), tak samo jak podczas Halloween. Chodzicie do teatru. Tam ludzie też się przebierają, a mimo wszystko nikt ich za to nie potępia. Dodam tylko tyle, że nie wszystkie przedstawienia są umiejscowione w realiach XX lub XXI wieku. Czasami reżyserzy sięgają po takie dzieła jak Mistrz i Małgorzata (świetna książka!), Wesele, Makbet lub nieco baśniowe jak Księga tysiąca i jednej nocy, w których przewijają się postaci żywcem wyjęte z halloweenowej imprezy. 

I czy te małe tygryski i dinozaury, tak dziwacznie poprzebierani, muszą od razu biec do lasu żeby oddawać się złym mocom? Rozpalać ogniska, biegać i tańczyć wokół nich. Śpiewać jakieś dziwaczne pieśni, przytupywać w euforii seksualnego podniecenia... Ups, przepraszam. To nie noc świętojańska, już wracam do tematu. No więc, te tygryski nie będą biegły w ciemną noc do lasu, bo po 1. jest za zimno, po 2. jest za ciemno, po 3. są za małe, po 4. w mieście zazwyczaj nie ma lasu, są parki, po 5. nawet gdyby udało im się dotrzeć do parku i rozpalić ognisko, to straż miejska czuwa. 

Moim celem w tym poście nie było obrażanie waszych poglądów na temat Halloween. Chciałam je rozszerzyć o nowe fakty, których już twórcy memów nie zamieszczają na swoich ilustracjach czy w postach. Poza tym, tu chyba przyznacie mi rację. Żadne posty z internetu nie wyedukują dzieci na porządnych obywateli. To w głównej mierze rola rodzica, aby dziecku wytłumaczyć co i jak, przedstawić wszystkie za i przeciw, pokazać jakie są fakty, a nie tylko wpajać swoje opinie i tworzyć swoją młodszą o kilkanaście lat kopię. Rozmawiajcie, tłumaczcie, ale nie zostawiajcie dzieci z odpowiedzią, "bo to grzech" na zadane pytanie czy mogą iść w przebraniu tygrysków pozbierać cukierki po osiedlu. 

I nie zapominajcie, że zmarłych możecie wspominać każdego dnia, a nie tylko 1 listopada. 

szał macicy na ulicy

Od czego zacząć, by złego słowa nie napisać i za wolność wypowiedzi, którą gwarantuje mi Konstytucja w artykule 14 do więzienia nie pójść. A powietrze jest tak gęste od strachu, że można by na nim zawiesić siekierę aborcyjną. Ot, i jak pięknie przeszłam do sedna sprawy. Jestem kobietą, wolną kobietą. O moją wolność fizyczną przez 123 lata walczyli moi prapradziadkowie. Moją wolność duchową otrzymałam podczas stworzenia świata od Boga. Z tego jasno wynika, że nikt nie może mnie ograniczać. A jednak....

Dostaję skrętu wszystkich części ciała kiedy słyszę, jak na temat aborcji wypowiadają się tacy znawcy jak mężczyźni wliczając w to księży i małolatów poniżej osiemnastki. Sorry, ale jeśli widzicie w nas, kobietach kogoś niższej kategorii, kim powinno się rządzić to polecam lekturę Konstytucji : art. 30; art. 31, pkt. 2; a przede wszystkim art. 33, pkt. 1, który jasno mówi "Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym." Równe prawa w mojej ocenie to taki system, gdzie kobieta ma prawo sama decydować o swojej macicy. Czy kobiety decydują za Wasze jądra? No właśnie. Przez wszystkie media społecznościowe przetoczyła się fala wzburzonych głosów, że kobieta nie ma prawa do aborcji, że prawo do życia ma każdy, nawet zarodek, a większość tych głosów pochodziła od mężczyzn, którzy (jak przypuszczam) sami chcieliby problem "wyskrobać" gdyby dotyczył ich osoby. Zgadzam się z tym, że aborcja to zło, ale tylko jeśli dotyczy ona kobiety dorosłej, której dziecko będzie przeszkadzało w robieniu kariery. Czy jedenastolatka, która w wyniku gwałtu zachodzi w ciążę ma urodzić i wychować dziecko? Jeszcze nie tak dawno słyszałam, że to patologia, aby dzieci miały dzieci, a teraz taka sytuacja jest opatrzona naklejką typowej polskiej rodziny.

Słyszałam, oglądałam i czytałam wiele wypowiedzi o tym stanowisku ze strony księży. Obawiam się, że w niedługim czasie będziecie musieli wystosować wiele listów ekskomuniki wobec kobiet, bo taką kościelna polityką daleko nie zajdziecie. Kobiety, które przychodzą do Waszych kościołów chcą słuchać Słowa bożego, nie politycznej propagandy partii rządzącej. Kościół to nie Sejm, a ambona to nie aula wykładowa dla ginekologów. A żeby Was, księży, jakoś zachęcić do częstszego korzystania z Biblii niż z Dziennika Ustaw, fragment Ewangelii wg. Łukasza "I powiedział im [Jezus]: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca Wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem." I aby nie było niedomówień - te słowa skierowane były do faryzeuszy (ci, którzy Biblii raczej nie znają wyjaśniam, że faryzeusze byli ówczesnymi odpowiednikami księży). Chyba warto zastanowić się nad tym, jakie słowa głosić co niedzielę, bo na mszach są nie tylko kobiety, ale także i mężczyźni i dzieci. Oni przychodzą by dowiedzieć się czegoś o Bogu, by poznać wartości życia chrześcijańskiego, o którym mówi Biblia, a nie posłowie.

Jako kobieta, która lada moment zostanie żoną, która w planach ma trójkę dzieci jestem za aborcją. Aborcją u zgwałconych dziewczynek. Mam prawie 24 lata, życie pełne perspektyw i boję się cholernie tej odpowiedzialności, jaka na mnie spadnie po urodzeniu dziecka. Z jakimi więc problemami będzie się borykać taka młoda, nastoletnia mama? Czy obrońcy życia będą ją wspierać w wychowywaniu dziecka, kupować pieluchy czy opłacać żłobek? Są pewne granice, których nie powinno się przekraczać, ale niech te granice będą elastyczne.

Aborcja nie musi być kojarzona ze skalpelem i wyrzucaniem płodu na śmietnik. Istnieje również możliwość korzystania ze środków wczesnoporonnych, o których zakaz tak dzielnie walczą księża katoliccy, a które wywołują efekty podobne do samoistnego poronienia.  Takie samoistne poronienie dotyczy około co trzeciej ciąży.  Czy w związku z tym, taka kobieta, która bladego pojęcia nie miała o swoim stanie błogosławionym ma 

pokutowac pod drzwiami Waszych plebanii? Albo być zepchnięta przez mężczyzn na społeczny margines? Jeśli chcecie zrobić z nas "fabrykę do robienia dzieci" to uprzejmie informuję,  że mamy prawo do podejmowania własnych decyzji, mamy prawo do decydowania o swoim ciele, a przede wszystkim nie jesteśmy Waszymi niewolnicami.  

przeklinałam więc poproszę plombę

Bo nie wszyscy dentyści to sadyści, a wiara powinna być twarda jak siekacze - czyli dziś krótko (powiedzmy,  że krótko) odnośnie naszej wiary. Post dla wszystkich chrześcijan. Enjoy! 

Jaki jest najtwardszy element w ludzkim ciele? Kości? Nie! Paznokcie? Nie, tym bardziej, ze łamią się przy pierwszej lepszej okazji. Zęby. I to jest poprawna odpowiedź. Są zdolne do miażdżenia naprawdę twardego jedzenia, nie łamią się jak paznokcie, nie wypadają jak włosy, a przy odrobinie higieny lśnią przy każdym uśmiechu. Są jednak i minusy. Często zdarza nam się zaniedbywać codzienne rytuały związane z czyszczeniem, co może powodować próchnicę, ubytki, a nawet doprowadzić nas do śmierci. 

To tyle anatomii jeśli chodzi o ciało. A dusza? Z duszą jest podobnie jak z ciałem. Naszymi twardymi zębami jest wiara. Tylko, że wiara nie może być zębami mlecznymi. Wiara to zęby stałe, które wyżynają się podczas formowania naszej świadomości i są z nami już do końca. Teoretycznie. Praktyka jednak pokazuje, że tak jak z uzębieniem tak i z wiarą bywają problemy. Ileż to razy narzekaliśmy na ból, bo któryś z trzonowców zajęła próchnica? Pewnie wiele, a w szczególności Ci, którzy zaniedbali codzienne czyszczenie lub podjadali niezdrowe rzeczy. W przypadku naszej wiary, codzienne czyszczenie to nic innego jak modlitwa. Przyznawanie się do błędów, grzechów i prośba o ich wybaczenie. Czyścimy się w ten sposób z brudu, którym jesteśmy karmieni przez świat. A ten, lubi nas karmić nie byle jak. Słodycze, fast- foody, alkohole. Lubimy to, nieprawdaż? Jest pyszne, lepsze od szpinaku czy pomidorów, do tego kolorowo zapakowane i dostępne w każdym sklepie. Półki uginają się pod tymi towarami, a one same krzyczą „weź mnie”. Ot, takie małe, niewinne grzeszki. Czy nie podobnie jest z tym co oferuje nam szatan? Kiedyś, jak byłam młodsza wyobrażałam go sobie jako wstrętnego potwora, ociekającego smołą, z wielkimi kopytami i cuchnącego siarką. Właśnie taki szatan… nie jest! On jest tym wszystkim, co ładnie pachnie, jest kolorowe. On jest tym kolorem, który hipnotyzuje nas i zachęca do robienia, tu - jedzenia obrzydliwie dobrych, niezdrowych rzeczy, ze spożywania których nawet nie zdajemy sobie sprawy, bo pokusa jaką na nas wywiera tymi kolorami jest tak silna, że jak ślepi maniacy łykamy wszystko wielkimi haustami. Oto mu właśnie chodzi. Abyśmy uzależnili się od ciastek czy hamburgerów. A im więcej ich spożywamy tym nasze duchowe zęby są bardziej narażone na próchnicę, na grzech zepsucia.

Tak samo przekłada się to na nasze codzienne zachowanie wobec innych. Robimy coś, co wydaje nam się, że jest pożyteczne, dobre. Dlaczego? Bo my widzimy w tym korzyść, kolorowe opakowania po cukierkach.  Pierwsze wrażenie, kiedy tego próbujemy jest nieziemsko cudowne. Później uzależniamy się od tego i przestajemy już dostrzegać jakie niebezpieczeństwa kryją się w składzie. Być może niektórzy nawet i dostrzegają, ale nic sobie z tego nie robią. A konsekwencje mogą być fatalne w skutkach. To nie jest tak łagodnie jak z zębami. Ta próchnica potrafi zaatakować w taki sposób, że z jednego popsutego zęba, jak w efekcie domina namnoży nam się ich kilka lub kilkanaście i nim się obejrzymy, stracimy całą naszą armię uzębienia. Cała nasza wiara zostanie zastąpiona sztucznymi poglądami i zabobonami, zrobionymi z nietrwałych materiałów. 

Ale tak być nie musi. Jest na to jedna, genialnie skuteczna rada. No może dwie. Po pierwsze – codzienne czyszczenie. Po drugie – częste wizyty u Dentysty. I to nie byle jakiego. Nie dość, że na wizyty u Niego nie trzeba się umawiać, bo Jego gabinet jest otwarty 24h/dobę 7 dni w tygodniu (w szczególności lubi przyjmować w niedziele i święta), to dodatkowo wizyty te są bezpłatne. Nie patrzy na żadne kontrakty z NFZ czy ubezpieczenia społeczne, wymaga tylko odrobiny dobrej woli, bez której nie jest w stanie podjąć leczenia. Efekt zaś końcowy potrafi wprawić w zdumienie niejednego. Chwila strachu i wstydu, a ulga nieziemska. Jesteśmy lżejsi zrzucając z naszego sumienia tę potworną próchnicę grzechów i pozbywając się na długo (mam nadzieję)okropnego bólu. A najlepsze w wizycie u właśnie Tego Dentysty jest to, że On nigdy nie powie złego słowa na Twoje zaniedbania, ale będzie umacniał pozostałe, nienaruszone próchnicą zęby i walczył o nie. Bardziej niż Ty sam.