na zła nie będzie przyzwolenia

Strusiem nie jestem, choć chciałabym schować w piasek nie tylko głowę, ale i moją macicę, co by to żaden mężczyzna nie zaczął się czepiać, że niby okres mam nieregularny, albo że obrączka na palcu jest a brzuszka jeszcze nie widać. Ano nie widać, bo to, że posiadam więcej progesteronu nie znaczy, że nie znam znaczenia słowa "antykoncepcja". A gdyby nawet owe słowo na "a", bo to tak jakby jest temat tabu, skoro się w szkołach o tym nie mówi, nie zadziałało, to znam też słowo na "o". Odpowiedzialność.

No bo taka jakaś gównoburza się ostatnio rozpętała. Podobno o aborcję się rozchodzi. Do tej pory jakoś nikt nie miał z tym problemu. Nikt z tak zwanych pro-life nie wychodził na ulicę i nie głosił, że aborcja to mord w biały dzień. Nikt z obrońców życia nie łaził od domu do domu i nie pytał "Czy wiesz droga nastolatko jak się zabezpieczyć?" albo "Młodzieńcze, czy wiesz, że gwałt na nieletniej to przestępstwo?" Do mnie do domu nikt nie zapukał. Nawet na najulubieńszym moim wdżecie w liceum mówili mi, "że męski siurek we wzwodzie ma tyle a tyle centymetrów, i że Afroamerykanie mają największe". Nic o tym, jak ma się taka nastolatka zabezpieczyć przed ciążą, ani nic o tym gdzie szukać wsparcia, gdyby już w tą ciążę zaszła. No trudno, nie pierwsza i nie ostatnia przecież. Chyba da sobie radę, tak sądzę. Moja siostra sobie jakoś dała radę. Razem ze mną, mamą, tatą. W sumie musiała zrezygnować ze szkoły, ale to przecież nic. A wspominałam już, że kobiety na oddziale, gdyby tylko kanibalizm był zalegalizowany, zjadłyby ją żywcem?

Akurat ta ciąża była "bezpieczna", bo mały K. urodził się zdrowy. No i miała trojkę ludzi do pomocy.

Ale nie zawsze jest tak kolorowo. Już o tym pisać nie będę, bo obrońcy życia wiedzą lepiej co jest dobre dla 14-latki w ciąży.

Ach, zapomniałabym. Badania prenatalne. To jest takie zło, że chyba nawet sam szatan by tego nie wymyślił!. Serio? Skoro już wplątałam religię do tego ociekającego złością postu, nadmienię tylko, że Bóg posuwa naprzód całą technologię. Więc i badania prenatalne. Gdyby to było coś złego, to albo spuściłby na wszystkich heretyków od badań deszcz ognia, albo pozostawił nas na etapie włóczni i oszczepów. Przeoczyłabym jeden fakt. Bóg wybacza. Zaskoczeni?

Drogi Mężczyzno, gdyby spadła na Ciebie wiadomość, że dziecko, które od 6-u miesięcy Twoja żona nosi pod sercem ma wadę. Ale taką uleczalną, Najlepiej operacyjną w łonie matki, bo im szybciej tym lepiej. Pewnie zgodziłbyś się bez wahania. Cóż, rozczaruję cie. Po wejściu ustawy nawet jak najlepszego chirurga weźmiesz na zakładnika i zrobisz ramadan na pół Polski, nikt nawet palcem nie kiwnie. Ba! Ty nawet nie dowiesz się, że masz dziecko chore, bo badania będą zakazane.

I wisienka. Kwintesencja tej afery na czternaście fajerek. Mężczyźni, mężowie i narzeczeni, chłopcy i chłopaczki. Owa ustawa, o którą kobiety (nie feministki, już nie wrzucajcie nas wszystkich do jednego worka z napisem "feministki-morderczynie") walczą, by w życie nie weszła, przewiduje ekskluzywną kolekcje ubrań w biało-czarne paski oraz kilkuletni pobyt all inclusive w ściśle strzeżonym więzieniu za zabicie dziecka. To znaczy tak będzie napisane w tych wszystkich aktach. Nikt się nie będzie pieprzył, że Wasza żona czy narzeczona podczas oglądania "Pogody" dostała przeraźliwych skurczy, potem krwawienia, a koniec końców poroniła Wasze pierwsze dziecko. Prokurator, tak, ten z pro-life będzie przekonywać sędziego najwyższego, że tak naprawdę, to żona nie chciała dziecka i nażarła się jakichś hot-dogów jak świnia i dziecko nie przeżyło takiej bomby cholesterolu. To nic, że staraliście się trzy lata, a jak pokazały się dwie kreski to poszedłeś do knajpy i przebąbiłeś z radości pół wypłaty. Nikt się o to pytać nie będzie, a nawet jak powiesz, czy wykrzyczysz z rozpaczy, że zabierają Ci żonę do więzienia, to spłynie po nich jak po kaczce i krzykną "oddalam". Mniej więcej tyle samo lat ile czekałeś na upragnione dziecko, poczekasz teraz na swoją żonę.

Właściwie, to drogie kobiety, przeciwniczki aborcji (czyt. zwolenniczki wprowadzenia ustawy odbierającej Wam połowę praw człowieka), powyższy akapit jest skierowany również do Was. Wolicie cierpieć stratę dziecka w więziennej celi, niż w domowym zaciszu, wolicie prycze od miękkich ramion męża. A proszę bardzo. Ale mnie w to nie mieszajcie.

Taką trochę lipę szykujecie dla młodych kobiet drodzy obrońcy. Łatwo jest teraz mówić "aborcja to zło". Tak, zgadzam się. Jest zła, ale te wszystkie kobiety, które wychodzą na ulice nie domagają się takiej samej ilości klinik przerywania ciąż co piekarni. One walczą o to, by iść na przód z technologią, wykonywać badania, operacje na nienarodzonych dzieciach, ratujące ich życie. One walczą o to, by móc przeżyć 8-tygodniową ciążę pozamaciczną dla dwójki narodzonych już dzieci i męża. I ja walczę o to, aby w chwili poronienia, straty ukochanego nienarodzonego dziecka móc w spokoju przeżywać jego stratę, a nie świecić macicą przed prokuratorem, sędzią czy innym szarlatanem.

#czarnyprotest #blackmonday #popieramdziewuchy #freedom #womensrights

szał macicy na ulicy

Od czego zacząć, by złego słowa nie napisać i za wolność wypowiedzi, którą gwarantuje mi Konstytucja w artykule 14 do więzienia nie pójść. A powietrze jest tak gęste od strachu, że można by na nim zawiesić siekierę aborcyjną. Ot, i jak pięknie przeszłam do sedna sprawy. Jestem kobietą, wolną kobietą. O moją wolność fizyczną przez 123 lata walczyli moi prapradziadkowie. Moją wolność duchową otrzymałam podczas stworzenia świata od Boga. Z tego jasno wynika, że nikt nie może mnie ograniczać. A jednak....

Dostaję skrętu wszystkich części ciała kiedy słyszę, jak na temat aborcji wypowiadają się tacy znawcy jak mężczyźni wliczając w to księży i małolatów poniżej osiemnastki. Sorry, ale jeśli widzicie w nas, kobietach kogoś niższej kategorii, kim powinno się rządzić to polecam lekturę Konstytucji : art. 30; art. 31, pkt. 2; a przede wszystkim art. 33, pkt. 1, który jasno mówi "Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym." Równe prawa w mojej ocenie to taki system, gdzie kobieta ma prawo sama decydować o swojej macicy. Czy kobiety decydują za Wasze jądra? No właśnie. Przez wszystkie media społecznościowe przetoczyła się fala wzburzonych głosów, że kobieta nie ma prawa do aborcji, że prawo do życia ma każdy, nawet zarodek, a większość tych głosów pochodziła od mężczyzn, którzy (jak przypuszczam) sami chcieliby problem "wyskrobać" gdyby dotyczył ich osoby. Zgadzam się z tym, że aborcja to zło, ale tylko jeśli dotyczy ona kobiety dorosłej, której dziecko będzie przeszkadzało w robieniu kariery. Czy jedenastolatka, która w wyniku gwałtu zachodzi w ciążę ma urodzić i wychować dziecko? Jeszcze nie tak dawno słyszałam, że to patologia, aby dzieci miały dzieci, a teraz taka sytuacja jest opatrzona naklejką typowej polskiej rodziny.

Słyszałam, oglądałam i czytałam wiele wypowiedzi o tym stanowisku ze strony księży. Obawiam się, że w niedługim czasie będziecie musieli wystosować wiele listów ekskomuniki wobec kobiet, bo taką kościelna polityką daleko nie zajdziecie. Kobiety, które przychodzą do Waszych kościołów chcą słuchać Słowa bożego, nie politycznej propagandy partii rządzącej. Kościół to nie Sejm, a ambona to nie aula wykładowa dla ginekologów. A żeby Was, księży, jakoś zachęcić do częstszego korzystania z Biblii niż z Dziennika Ustaw, fragment Ewangelii wg. Łukasza "I powiedział im [Jezus]: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca Wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem." I aby nie było niedomówień - te słowa skierowane były do faryzeuszy (ci, którzy Biblii raczej nie znają wyjaśniam, że faryzeusze byli ówczesnymi odpowiednikami księży). Chyba warto zastanowić się nad tym, jakie słowa głosić co niedzielę, bo na mszach są nie tylko kobiety, ale także i mężczyźni i dzieci. Oni przychodzą by dowiedzieć się czegoś o Bogu, by poznać wartości życia chrześcijańskiego, o którym mówi Biblia, a nie posłowie.

Jako kobieta, która lada moment zostanie żoną, która w planach ma trójkę dzieci jestem za aborcją. Aborcją u zgwałconych dziewczynek. Mam prawie 24 lata, życie pełne perspektyw i boję się cholernie tej odpowiedzialności, jaka na mnie spadnie po urodzeniu dziecka. Z jakimi więc problemami będzie się borykać taka młoda, nastoletnia mama? Czy obrońcy życia będą ją wspierać w wychowywaniu dziecka, kupować pieluchy czy opłacać żłobek? Są pewne granice, których nie powinno się przekraczać, ale niech te granice będą elastyczne.

Aborcja nie musi być kojarzona ze skalpelem i wyrzucaniem płodu na śmietnik. Istnieje również możliwość korzystania ze środków wczesnoporonnych, o których zakaz tak dzielnie walczą księża katoliccy, a które wywołują efekty podobne do samoistnego poronienia.  Takie samoistne poronienie dotyczy około co trzeciej ciąży.  Czy w związku z tym, taka kobieta, która bladego pojęcia nie miała o swoim stanie błogosławionym ma 

pokutowac pod drzwiami Waszych plebanii? Albo być zepchnięta przez mężczyzn na społeczny margines? Jeśli chcecie zrobić z nas "fabrykę do robienia dzieci" to uprzejmie informuję,  że mamy prawo do podejmowania własnych decyzji, mamy prawo do decydowania o swoim ciele, a przede wszystkim nie jesteśmy Waszymi niewolnicami.  

bez stersu, moje dziecko jest niewychowane!

Jestem przekonana, że za poniższe słowa oberwie mi się od wszystkich subkultur, poczynając od hippisów, przez Włochów a na nadgorliwych mamach kończąc, bo w końcu co ja o dzieciach mogę wiedzieć skoro sama ich nie posiadam. Jeszcze nie, ale to nie znaczy, że nie siedzę w temacie, bo z dziećmi mam ostatnio dużo kontaktu (jako niania, nie pedofil). Co więc dziś biorę na bulwarowy warsztat? Wszystkim dobrze znane bezstresowe wychowanie.

Czy dziecko można wychować bez kar i nagród, opierając się jedynie na rozmownie? Nie. A jeśli ktokolwiek na zadane pytanie odpowiedział twierdząco chcę go poinformować, że jego dziecko w bardzo niedalekiej przyszłości wyrośnie albo na egoistę albo na pierdołę. Sory, innych opcji nie ma. Dlaczego? Bo dziecko mając kilka lat, czyli będąc w takim wieku, w którym koduje się informacje na całe życie nie zrozumie Waszych "nie wolno", "nie dotykaj", "nie krzycz". To będą tylko puste komunikaty, których nie 'przykoduje' sobie do konkretnej czynności, której zakazujecie lub nakazujecie. Chyba nikt nie mówi "zjedz zupę" i zostawia dwu- czy trzyletnie dziecko w samopas aby samo zjadło tą zupę. Siedzicie razem z dzieckiem i je karmicie mówiąc mu wprost aby jadło. Dlaczego więc, kiedy dziecko zaczyna się bawić rzeczami nieodpowiednimi dla jego wieku, Wy rzucacie "nie wolno, zostaw", po czym wracacie do porannej gazety i kawy? Bądźcie konsekwentni, drodzy rodzice, i zacznijcie nie tylko mówić, ale i robić. 

Oczywiście nie zachęcam do bicia, wręcz jestem przeciwniczką przemocy wobec dzieci. Ale jako, że okres dzieciństwa mam już za sobą mogę się przyznać, że klapsa dostałam i to nie raz. Ale zasłużenie. Czy jestem pierdołą, która nie umie zawiązać sznurówek? Nie. A to oznacza, że w granicach zdrowego rozsądku i tylko z konieczności jakąś karę wobec dziecka wystosować się powinno. Kary, nie muszą być karami fizycznymi. Istnieje wiele sposobów, gdzie nie naruszymy cielesności i godności dziecka, a mimo to wyegzekwujemy od niego stosowne zachowanie. Dodatkowo taka kara powinna być opatrzona komentarzem: czy wie dlaczego został ukarany, czy jest mu przykro, czy będzie tak robił w przyszłości. Bez takiej rozmowy nie pójdziecie dalej, a Wasza pociecha nigdy nie zrozumie o co się tak wkurzyliście. Ba! Jeśli w porę nie wyciągniecie konsekwencji, będzie się czuło bezkarne, a do czego to może doprowadzić pewnie przekonam się za kilkanaście lat, kiedy obecne pokolenie dorośnie. Szybki wniosek:

SAM ZAKAZ = ŹLE

ZAKAZ + KARA = ŹLE

ZAKAZ + KARA + ROZMOWA = DOBRZE

Temat karania pokrótce omówiony, więc aby zrównoważyć - nagrody. Choć zwolennicy bezstresowego wychowania unikają nagród tak samo jak i kar, są one potrzebne. Nawet bardzo. Dlaczego? Bo dziecko nagrodzone czuje się docenione. Takie dziecko zrozumie, że to co zrobiło podobało się rodzicom, a więc było dobre, a więc będzie to robić częściej by dostawać nagrody. I tu, jak i w poprzednim akapicie odnośnie kar mała gwiazdka - nagrody to nie tylko rzeczy materialne! Nagrodą może być pochwała czy zwykły rodzicielski przytulas. Dziecku na pewno się spodoba, a i będzie zdrowsze niż jakaś czekolada. Nie należy jednak zapominać, żeby w tych pochwałach nie robić z dziecka pszczoły (czyli nie słodzić mu jak najlepszym miodem).

Zauważyłam również, iż wielu rodziców robi podstawowe błędy, których nawet nie zauważają, a mają wpływ na rozwój dziecka. Jednym  z nich jest natychmiastowe uleganie, kiedy tylko dziecko zacznie płakać. Serio? Boicie się małego, rozwrzeszczanego "bachorka", który chce wymusić kolejną zabawkę albo lody na obiad? Dzieciak popłacze, choć niejednokrotnie wymuszonymi łzami, i przestanie. Ulegając mu, nadajecie komunikat: jesteś moim panem, a ja twoim sługą. Nie! To Ty jesteś panem. Jesteś rodzicem do cholery, a to już coś znaczy. Boisz się, że dziecko zrobi takie przedstawienie na przystanku lub w sklepie? Zacznij je wychowywać! Wychowujesz je w domu, ale to nie znaczy, że jak wyjdziecie na miasto nagle role się odwrócą a Ty znów staniesz się paziem. Nadal rządzisz, generale. Postaw dziecku granice i trzymaj się ich, sam starając się nie przekraczać ich przy dziecku, bo kto jak to, ale to właśnie Ty jesteś przykładem. Jesteś autorytetem, który dziecko powinno naśladować.

Jeśli jacyś mamusiowie lub tatusiowie poczuli się urażeni wypowiedziami zawartymi w powyższym tekście to oznacza, że może być coś nie tak z waszym wychowywaniem dzieci, dlatego odłóżcie laptop na bok i idźcie z dzieckiem na spacer. Ot tak, jak rodzina.

puszka pandory za 1,70 złotych

Nie jestem jakąś fanatyczką zdrowego odżywiania się i nie stoję przy talerzu z kalkulatorem w ręku z zamiarem liczenia kalorii. Wiem jednak, że frytki z zajazdu na uboczu mają więcej zeszłorocznego tłuszczu niż najcięższy człowiek świata, co stawia mnie mniej więcej pośrodku tych dwóch skrajności.

Jest jednak coś, co podstępnie wkradło się na salony sklepowe (i nie tylko) i bryluje niczym królowa, a my jako jej poddani hipnotyzujemy się jej widokiem, zapachem i smakiem, by na końcu wyrzucić jej bezbarwne plastikowe odzienie. Oto przed państwem Królowa samozwańcza –cola. 

Zebrałam tu kilka wiecznie żywych mitów na ten temat i po iście królewsku zamierzam je obalić. 

MIT 1 : Małe ilości nie szkodzą. Na to zdanie nasuwa mi się inne – „grosz do grosza…” Owszem małe ilości nie szkodzą, bo właśnie w takich małych ilościach owa cola jest sprzedawana, a wszystko co jest dopuszczone do sprzedaży powinno spełniać konkretne wymagania zdrowotne. Podobno jeden papieros też nie jest szkodliwy, a jednak po kilku latach wychodzi z człowieka taka kokosza, tudzież rak. 

MIT 2 : Nie uzależnia tak jak alkohole. Nie znam osoby, która po spróbowaniu coli już więcej jej nie piła. Praktycznie każdy (w szczególności na imprezach) jeśli tylko ma wybór między colą a sokiem marchewkowym czy wodą sięga po to pierwsze. Cola uzależnia tak samo jak alkohol, z tą różnicą, że po coli możesz jeszcze prowadzić samochód. 

MIT 3 : Pomaga w trawieniu. Bujda, bujda i jeszcze raz bujda! Jeśli chcesz oczyścić organizm zacznij jeść śliwki lub zjedz zupę fasolową. Jest wiele innych sposobów na oczyszczenie organizmu, które są zdrowsze od coli. Jednak zdrowsze czasami równa się gorzkie lub kwaśne co już nie jest tak dobre w smaku jak cola. 

MIT 4 : Od coli jeszcze nikt nie umarł. Ale ożył też nie. Prawda jest taka, że o działaniu coli na nasz organizm przekonamy się dopiero za kilka lat. Dlaczego? Bo choć teraz colę można dostać w każdym miejscu świata, to jeszcze 20 lub 30 lat temu w Polsce puste półki to była norma, a przeciętni ludzie owszem, kupowali butelki, ale z octem, a nie z colą. Starsi ludzie (w tym i moi rodzice, choć jeszcze nie są tacy starzy) nie wypili w życiu tyle coli ile niektórzy z młodego już pokolenia, dlatego to właśnie na ludziach milenium najbardziej odbiją się skutki spożywania coli i innych jej pochodnych. Poza tym, badania nie są aż tak dalekosiężne, aby przewidzieć skutki picia coli i ich wpływu na  organizm za 50 lat. 

MIT 5 :  Cola zawiera dużo składników naturalnego pochodzenia. Hmm, może to i w połowie prawda, ale wiem, że cola dobrze działa na rdzę, a żadne znane mi odrdzewiacze nie są produkowane z wyciągów naturalnych. 

MIT 6 : Cola dobrze smakuje do posiłków. Żaden z dietetyków i innych naukowców nie poleca picia coli na śniadanie. W sumie to na obiad i kolację też nie. A informacja, że właśnie ten czarny napój najlepiej smakuje przy obiedzie jest dziełem producentów, bo przecież reklama dźwignią handlu. Prawda jest taka, że cola dobrze smakuje z fast foodami, a ten rodzaj jedzenia tez nie należy do najzdrowszych. Wniosek? Kto z kim przystaje, takim się staje. 

Mam nadzieję, że tymi stwierdzeniami nie obraziłam majestatu fanów coli. Jednak mimo wszystko, zanim zlinczujecie mnie i wylejecie wiadro pomyj, pomyślcie czy nie mam racji? Wszak gdyby cola była taka wspaniała to noworodki zamiast cyca z mlekiem, doiłyby flachę z colą.

burdel na zielonych kółkach

Gorące słońce, połowa czerwca, za chwile wakacje, a jak doda się do siebie wszystkie te składniki wychodzi połączenie godne obcowania z naturą. Tylko cóż mi po takim obcowaniu skoro zamiast po  łonie natury spaceruje po wysypisku śmieci? Zero przyjemności, zero świeżego powietrza, zero czystej przestrzeni i tak właściwie to zero natury.

Nie poruszam tego tematu tylko po to, by stanąć Wam na odcisk i dopiec jak tylko się da. Robię to, bo jako ludzie zagalopowaliśmy się w posiadaniu swobody i prawa do wszystkiego, a w hierarchii inteligencji istot na ziemi spadliśmy niżej niż zwierzęta. Dlaczego? Bo jesteśmy już tak leniwi, że nawet mając kosz pod nosem, śmieci lądują obok niego. I takie zachowanie ma niby świadczyć o naszym ucywilizowaniu? Śnij dalej, Dorotko. To nie jest problem, który można dosłownie i w przenośnie zamieść pod dywan. Z czasem zaczniemy tonąć w śmiechach, a na letni wypoczynek zamiast wyjeżdżać z miasta będziemy woleli w nim pozostać, bo tereny „dzikiej zieleni” będą tak zasyfione. Prawdę powiedziawszy, jako mieszkanka wsi, która wokół domu ma las, bardziej czuje się jakbym mieszkała w śmietniku.

W miniony weekend, smażąc swoje chude ciało na plaży dało się zauważyć kto i jakim poziomem kultury osobistej się chlubi. Co 15-20 metrów rozstawione są kosze, a jednak większość ludzi wolała zostawić śmieci na plaży, tuż obok miejsca, w którym wypoczywali. Kolejne osoby raczej z niesmakiem położą się koło sterty zostawionych butelek po piwie czy opakowań po chrupkach. Ludzie! Skoro przywieźliście ze sobą tyle jedzenia i ręce Wam się od ciężaru nie urwały, to wracając do domu zabierzcie ze sobą to, co z tego jedzenia zostało. Przejść kilka metrów ze śmieciami (i to Waszymi) w ręku i wrzucić je do kosza to żaden wstyd! A raczej przejaw dobrego wychowania i kultury osobistej.

Zaraz posypią się gromy, że przecież ludzie segregują śmieci i w inny sposób już się nie da dbać o środowisko. No to Was zdziwię. Segregujecie w swoich domach – i słusznie, ale odpadki komunalne z miejsc publicznych również są segregowane przez odpowiednio wynajęte firmy. Dlatego śmieć wrzucony do kosza prawdopodobnie dostanie „drugie życie” w recyklingu. Śmieć pozostawiony na pastwę losu na leśnej polanie będzie  umierał naprawdę długie lata i torturował środowisko.

Do kosza nigdy nie jest daleko.