puszka pandory za 1,70 złotych

Nie jestem jakąś fanatyczką zdrowego odżywiania się i nie stoję przy talerzu z kalkulatorem w ręku z zamiarem liczenia kalorii. Wiem jednak, że frytki z zajazdu na uboczu mają więcej zeszłorocznego tłuszczu niż najcięższy człowiek świata, co stawia mnie mniej więcej pośrodku tych dwóch skrajności.

Jest jednak coś, co podstępnie wkradło się na salony sklepowe (i nie tylko) i bryluje niczym królowa, a my jako jej poddani hipnotyzujemy się jej widokiem, zapachem i smakiem, by na końcu wyrzucić jej bezbarwne plastikowe odzienie. Oto przed państwem Królowa samozwańcza –cola. 

Zebrałam tu kilka wiecznie żywych mitów na ten temat i po iście królewsku zamierzam je obalić. 

MIT 1 : Małe ilości nie szkodzą. Na to zdanie nasuwa mi się inne – „grosz do grosza…” Owszem małe ilości nie szkodzą, bo właśnie w takich małych ilościach owa cola jest sprzedawana, a wszystko co jest dopuszczone do sprzedaży powinno spełniać konkretne wymagania zdrowotne. Podobno jeden papieros też nie jest szkodliwy, a jednak po kilku latach wychodzi z człowieka taka kokosza, tudzież rak. 

MIT 2 : Nie uzależnia tak jak alkohole. Nie znam osoby, która po spróbowaniu coli już więcej jej nie piła. Praktycznie każdy (w szczególności na imprezach) jeśli tylko ma wybór między colą a sokiem marchewkowym czy wodą sięga po to pierwsze. Cola uzależnia tak samo jak alkohol, z tą różnicą, że po coli możesz jeszcze prowadzić samochód. 

MIT 3 : Pomaga w trawieniu. Bujda, bujda i jeszcze raz bujda! Jeśli chcesz oczyścić organizm zacznij jeść śliwki lub zjedz zupę fasolową. Jest wiele innych sposobów na oczyszczenie organizmu, które są zdrowsze od coli. Jednak zdrowsze czasami równa się gorzkie lub kwaśne co już nie jest tak dobre w smaku jak cola. 

MIT 4 : Od coli jeszcze nikt nie umarł. Ale ożył też nie. Prawda jest taka, że o działaniu coli na nasz organizm przekonamy się dopiero za kilka lat. Dlaczego? Bo choć teraz colę można dostać w każdym miejscu świata, to jeszcze 20 lub 30 lat temu w Polsce puste półki to była norma, a przeciętni ludzie owszem, kupowali butelki, ale z octem, a nie z colą. Starsi ludzie (w tym i moi rodzice, choć jeszcze nie są tacy starzy) nie wypili w życiu tyle coli ile niektórzy z młodego już pokolenia, dlatego to właśnie na ludziach milenium najbardziej odbiją się skutki spożywania coli i innych jej pochodnych. Poza tym, badania nie są aż tak dalekosiężne, aby przewidzieć skutki picia coli i ich wpływu na  organizm za 50 lat. 

MIT 5 :  Cola zawiera dużo składników naturalnego pochodzenia. Hmm, może to i w połowie prawda, ale wiem, że cola dobrze działa na rdzę, a żadne znane mi odrdzewiacze nie są produkowane z wyciągów naturalnych. 

MIT 6 : Cola dobrze smakuje do posiłków. Żaden z dietetyków i innych naukowców nie poleca picia coli na śniadanie. W sumie to na obiad i kolację też nie. A informacja, że właśnie ten czarny napój najlepiej smakuje przy obiedzie jest dziełem producentów, bo przecież reklama dźwignią handlu. Prawda jest taka, że cola dobrze smakuje z fast foodami, a ten rodzaj jedzenia tez nie należy do najzdrowszych. Wniosek? Kto z kim przystaje, takim się staje. 

Mam nadzieję, że tymi stwierdzeniami nie obraziłam majestatu fanów coli. Jednak mimo wszystko, zanim zlinczujecie mnie i wylejecie wiadro pomyj, pomyślcie czy nie mam racji? Wszak gdyby cola była taka wspaniała to noworodki zamiast cyca z mlekiem, doiłyby flachę z colą.

burdel na zielonych kółkach

Gorące słońce, połowa czerwca, za chwile wakacje, a jak doda się do siebie wszystkie te składniki wychodzi połączenie godne obcowania z naturą. Tylko cóż mi po takim obcowaniu skoro zamiast po  łonie natury spaceruje po wysypisku śmieci? Zero przyjemności, zero świeżego powietrza, zero czystej przestrzeni i tak właściwie to zero natury.

Nie poruszam tego tematu tylko po to, by stanąć Wam na odcisk i dopiec jak tylko się da. Robię to, bo jako ludzie zagalopowaliśmy się w posiadaniu swobody i prawa do wszystkiego, a w hierarchii inteligencji istot na ziemi spadliśmy niżej niż zwierzęta. Dlaczego? Bo jesteśmy już tak leniwi, że nawet mając kosz pod nosem, śmieci lądują obok niego. I takie zachowanie ma niby świadczyć o naszym ucywilizowaniu? Śnij dalej, Dorotko. To nie jest problem, który można dosłownie i w przenośnie zamieść pod dywan. Z czasem zaczniemy tonąć w śmiechach, a na letni wypoczynek zamiast wyjeżdżać z miasta będziemy woleli w nim pozostać, bo tereny „dzikiej zieleni” będą tak zasyfione. Prawdę powiedziawszy, jako mieszkanka wsi, która wokół domu ma las, bardziej czuje się jakbym mieszkała w śmietniku.

W miniony weekend, smażąc swoje chude ciało na plaży dało się zauważyć kto i jakim poziomem kultury osobistej się chlubi. Co 15-20 metrów rozstawione są kosze, a jednak większość ludzi wolała zostawić śmieci na plaży, tuż obok miejsca, w którym wypoczywali. Kolejne osoby raczej z niesmakiem położą się koło sterty zostawionych butelek po piwie czy opakowań po chrupkach. Ludzie! Skoro przywieźliście ze sobą tyle jedzenia i ręce Wam się od ciężaru nie urwały, to wracając do domu zabierzcie ze sobą to, co z tego jedzenia zostało. Przejść kilka metrów ze śmieciami (i to Waszymi) w ręku i wrzucić je do kosza to żaden wstyd! A raczej przejaw dobrego wychowania i kultury osobistej.

Zaraz posypią się gromy, że przecież ludzie segregują śmieci i w inny sposób już się nie da dbać o środowisko. No to Was zdziwię. Segregujecie w swoich domach – i słusznie, ale odpadki komunalne z miejsc publicznych również są segregowane przez odpowiednio wynajęte firmy. Dlatego śmieć wrzucony do kosza prawdopodobnie dostanie „drugie życie” w recyklingu. Śmieć pozostawiony na pastwę losu na leśnej polanie będzie  umierał naprawdę długie lata i torturował środowisko.

Do kosza nigdy nie jest daleko.

jak się nie usmażyć w 30 000 Kelvinów

Sezon burzowy przed nami, jeśli nie jesteśmy już w trakcie, bo spoglądając na prognozę pogody kilku najbliższych dni, ikonek słońca tam jest po równo z ikonkami błyskawic. Cóż, nie będę owijać w bawełnę. Burze są fascynujące, pod warunkiem, że ogląda się je przez okno ze swojego łóżka. Problematyczne stają się dopiero wtedy, kiedy stoimy w szczerym polu obładowani po uszy elektroniką. Obawiam się, że nawet sam Superman miałby z tym kłopot, by przeżyć piorunową nawałnicę. Dlatego zebrałam kilka praktycznych porad jak przewidzieć, a następnie przeżyć burzę w terenie i po latach opowiadać o tej przygodzie wnukom.

Pierwsze - prognoza pogody. Wiem, trąbią o tym na każdym portalu, ale mają rację. Jeśli w naszych główkach zrodził się pomysł dłuższej, dalszej niż do najbliższego sklepu wycieczki, powinniśmy pofatygować się i sprawdzić jaki humor będzie miała dziś pogoda (od dziś taka opcja również u mnie na blogu). Jeśli się zdarzy, że jednak kusząco błękitne niebo złapie Was za nos i odwiedzie od sprawdzania czegokolwiek na Internetach, możecie uratować swoje tyłki przed sfajczeniem poprzez obserwację. Nie jest to takie trudne, bo:

• jeśli chmury są białe i wysokie zapowiadają dobrą pogodę, jeśli szare i niskie - załamanie pogody,
• jeśli gdzieś na horyzoncie zobaczycie cumulonimbusa*  możecie być pewni mniejszych lub większych opadów, 
• cirrusy* i altocumulusy* zapowiadają pogorszenie pogody z dużym wyprzedzeniem, bo do ok. 36 godzin,
• nimbostratus* obwieszcza, że deszcz Was nie ominie.

Chmury chmurami, każdy głupi powie, że się zna. Dlatego dla mądrych, by byli jeszcze mądrzejsi - powiew ciekawostek: 

• sprawdź w jakim kierunku wieje wiatr wyrzucając liść lub źdźbło trawy do góry. Zazwyczaj zachodnie wiatry przydmuchują dobrą pogodę, wschodnie zaś tą kiepską. Silne podmuchy wiatru mogą wskazywać na różnicę ciśnień, co z kolei może powodować burze.
• weź głęboki wdech. Rośliny przed nadchodzącym deszczem spowalniają swój proces rozwoju, więc jeśli zaleci Ci kompostem - będzie padać. Kwiaty zaś, przed taką pogodą będą pachnieć intensywniej niż zazwyczaj.

"Bracia mniejsi" też mogą nam pomóc w ocenie pogody:

• obserwuj ptaki. Im wyżej latają, tym ładniejsza pogoda. Zbliżającą się burzę zakomunikują nam niskim lotem, ponieważ spadające wtedy ciśnienie powoduje dyskomfort w ich uszach na dużych wysokościach. A jeśli macie lepszy słuch niż wzrok, możecie zapamiętać, że ptaki milkną przed burzą. Więc jeśli nagle leśny koncert dobiegnie końca - zacznijcie szukać schronienia.
• obserwuj... krowy! Tak, jeśli Wasza wycieczka zahacza o pastwiska, na których pasą się krowy koniecznie im się przypatrzcie. Krowy mają tendencję do leżenia na boku przed zbliżającą się burzą.

Drugie - zaklepana miejscówka. Kiedy nadchodzi burza, a my jesteśmy gdzieś na odludziu, często łapie nas głupawka i szukamy schronienia pod najbliższymi obiektami. Niestety, na łonie natury nie znajdziecie nic oprócz drzew, a jak wiecie, bo uczą nas tego od noworodka - pod drzewami NIE WOLNO. Najlepszym miejscem jest samochód, ale co zrobisz jeśli akurat pojechałeś rowerem? Przede wszystkim zostaw rower w spokoju i znajdź obniżenie terenu: wąwozy, doliny i inne zagłębienia. Jak wiesz, pioruny szukają najwyżej położonego punktu, a w wielkim dole raczej nikt Cię nie posądzi o bliskie kontakty z błyskawicami.

Otwarte przestrzenie też mogą przysporzyć biedy, tak samo jak i obiekty wykonane z metalu. Od nich proszę wara. Wskazane jest schować się w budynku (schronisko, leśniczówka) lub grocie, tudzież jaskini. Pamiętajcie jednak, aby starać się nie dotykać ścian, gdyż mogą przewodzić ładunek elektryczny. Najlepiej zachować dystans, i tak jak z nieznajomą na randce - minimum 1 metr. Nie jest wskazane również przebywanie w pobliżu zbiorników wodnych.

Trzecie - trzymaj pozę. Tak jak to w punkcie drugim już zaznaczyłam, pioruny lubią wysokich, dlatego najbezpieczniejszą pozycją są popularne kucki ze złączonymi obiema nogami (rąk nie kładziemy na ziemi, tylko na stopach) Żadne kładzenie się czy siadanie - jeśli piorun uderzy w ziemię, będziecie super leżącym przewodnikiem energii. Jeśli macie owsiki w pewnej części ciała i nie usiedzicie w jednym miejscu, poruszając się róbcie małe kroki, a już w żadnym wypadku nie biegajcie. Im mniejsza odległość miedzy Waszymi stopami tym mniejsze napięcie krokowe, a im mniejsze napięcie tym i mniejsze prawdopodobieństwo porażenia prądem.

Nie polecam również zapalonym instagramowiczom, twitterowiczom i innym -iczom robienia zdjęć, szczególnie telefonem. Jesteście mądrzy, wiecie dlaczego. Zaś grupom, których zastała burza radzę pobawić się w "raz, dwa, trzy - baba jaga patrzy" ze zmienioną główną zasadą, by to od baby jagi uciekać jak najdalej, aniżeli łapać ją za ramię.

Mam nadzieję, że kiedy włosy najeżą Wam się na głowie, będzie to spowodowane szokiem za wysoki rachunek za prąd, a nie piorunującym sygnałem, że to właśnie Was mitologiczny Zeus sobie upolował.
__________________________________________________

cumulonimbus - jest to wysoka, piętrząca się chmura, która kształtem nierzadko przypomina grzyb atomowy;

 













cirrus - chmury, które wyglądają jak rozdmuchana mąka na szklanym blacie lub gigantyczne piórka z poduszki;

 



altocumulus - chmury kształtem przypominające mydliny;

 



nimbostratus - chmura, w moim mniemaniu, nie mająca początku ani końca, zwykle szara, ponura, bez ładu i składu;

ale Meksyk !

Jak zrobić chłopakowi dobrze? Przygotować pyszną i solidną kolację! Oczywiście kolacja taka, w związku, że jest skierowana do wiecznie nienasyconego brzucha faceta musi być pożywna i zdrowa. Co oznacza, że chipsy paprykowe plus piwo zdecydowanie nie spełnią narzuconych wyżej wymagań. Zapomnijcie zresztą o takich przekąskach (bo kolacją tego by raczej nie nazwała). Czas na meksykańsko-banalną kuchnię! Tortille la saucisse!

Nazwa oraz składniki są autorsko wymyślone przez bulwary. Wszelkich praw nie zastrzegam, gorąco polecam do wykonania w domu. 

Składniki:

• gotowe placki tortill
•  sałata
• pomidory
•  ogórek
• cebula
•  sos, przecier lub koncentrat pomidorowy
• kiełbasa
• sos czosnkowy (lub inne według uznania i smaku)
• pieprz, sól, kurkuma, papryka ostra, inne (według uznania)

Nie podaję dokładnych ilości potrzebnych produktów, gdyż każdy z Was może pozwolić sobie na meksykańską wariacje na ten temat.  

Średni czas przygotowania : 25 minut

Aby nie tracić później czasu, a tym bardziej głowy na pierwszy ogień idą warzywa. Kroimy je w miarę na małe kawałki: pomidory i ogórka w cienkie plastry, cebulę w kostkę, sałatę porwać na mniejsze części. Dodatkowo gwiazda tortilli – kiełbasa – w drobną kostkę. 

Posiekaną cebulę oraz kiełbasę podsmażmy na patelni. Kiedy składniki wyraźnie się zarumienią dodajemy przecier pomidorowy (w takiej ilości, aby nie wyszła z tego pomidorówka, a porządna papka) i mieszamy. Doprawiamy przyprawami. 

Placki tortill podgrzewamy lekko nad palnikiem kuchenki, po czym nakładamy wcześniej przygotowaną sałatę z warzywami i kiełbasę. W zależności jaki aktualnie sos macie w lodówce dodajecie ile żołądek przyjmie.

Nie pozostaje mi nic więcej jak tylko życzyć Wam smacznego!