ubrania jak koty, dziewięć wcieleń mają

Pewnie pamiętacie (a przynajmniej wierni czytelnicy będą kojarzyć) post, w którym opisywałam wszechobecnie panujące trendy „na jedno kopyto”, zabierające nam ostatnią możliwość pokazania siebie poprzez garderobę. Co do poglądu na tę sprawę oczywiście nic się nie zmieniło, pytanie więc skąd ta przypominajka? Chciałabym poruszyć ważny temat, który wtedy tylko liznęłam. Ważny nie tylko ze względu na środowisko, ale również za względu na aspekty społeczne i ekonomiczne.

Mowa oczywiście o lumpeksach. Inne nazwy branżowe: second hand, szmateks, ciucholand, tania odzież. Jak wiecie takie sklepy to dość korzystna sprawa. Ubrania za grosze (choć nie zawsze), unikatowe i nierzadko markowe. Walorów jest jeszcze więcej, jednak chciałabym przejść już do sedna poruszanego problemu.

Czy zastanawialiście się jak duża jest emisja gazów podczas produkcji materiałów na ubrania? Albo ile ton niewykupionych ciuchów z galerii handlowych zostaje wyrzuconych na śmietnik? I to jest raczej ta pozytywniejsza alternatywa, gdyż większość ubrań i tak czeka jeden koniec - ogień. Krzykniecie zaraz, że to jest jakiś pikuś, na świecie jest przecież tyle innych fabryk, również odpowiedzialnych za efekt cieplarniany. A i owszem. Ale czy wiedzieliście, że na wyprodukowanie jednego! kilograma bawełny, z którego zostaną uszyte maksymalnie jeden t-shirt oraz para spodni, zużywa się … 20 000 litrów wody. Nie żyjemy w średniowieczu, więc dorzućmy do tego energię elektryczną i wszelakie chemiczne barwniki tudzież detergenty, które bądź co bądź wpływają na zanieczyszczenie Ziemi. 

Być może w stosunku do całkowitej emisji takich gazów jest to znikomy procent, ale jednak jest. A poprzez kupowanie odzieży używanej nie przyczyniamy się do produkcji aż takiej ilości dymów, która bucha z kominów w czasie szycia sukienki w kwiatki, będącej nowym miesięcznym trendem średnio-popularnej sieciówki. Skoro już mowa jest o szyciu…

Ile to się teraz słyszy, jak to młodzi ludzie są zapracowani. Jak stękają i jęczą, bo osiem godzin pracy to absolutnie wbrew prawu. Jeżeli osiem godzin jest problemem, to może szesnaście już nie będzie? Tak, szesnaście. Po tyle godzin dziennie pracują azjatyckie szwaczki, które za marne grosze starają się wyrobić jakiekolwiek normy narzucane przez „nadchodzące trendy”.  Coś na ten temat możecie obejrzeć TU. 

Warto zatem zastanowić się, czy nie lepiej kupić bluzkę znanej projektantki za kilka złotych i po prostu ją uprać, niż t-shirt za kilkadziesiąt złotych, który po pięciu praniach będzie przypominał szmatę do podłogi.


Małe postscriptum : zapomniałam dodać, że przyjaciele mają nie tylko mega moce, ale i mega ciuchy w szafie. Jeśli nie jesteście przekonani do lumpeksów, zorganizujcie tzw. SWAP party. Takie spotkanie nie będzie okazją tylko do wymiany ubrań, ale także doświadczeń, niesamowitych opowieści i snucia wspólnych planów na nadchodzące wakacje. :)

Exodus - czyli wychodzimy z kina

Nigdy nie przeczytałam Dumy i uprzedzenia, co oznacza, że raczej kiepski byłby ze mnie reżyser gdybym podjęła się próby przeniesienia na ekran powieści Jane Austin. Tak samo chyba miała ekipa scenarzystów, których zatrudnił Ridley Scott przy produkcji Exodusa, bo oglądając film ma się wrażenie, że żaden z czterech panów (S. Zailian, A. Cooper, B. Collage, J. Caine) nie pofatygował się by przeczytać w Biblii o co kaman z tym wyjściem z Egiptu. Dla ułatwienia dodam, że nowela o panu Darcym miała 61 rozdziałów, zaś Księga Wyjścia – tylko 40.
Zarzut ten, jakim są „niedociągnięcia” w scenariuszu jest jak seks bez zabezpieczenia. Niby nic, a jednak ciągnie za sobą jakieś konsekwencje. Niby efektów specjalnych producenci nie szczędzili, aktorzy też niczego sobie, a jednak film pozostawia pewien niedosyt. To tak jak w historii o Kopciuszku szklaną karocę z dyni zamienić na rykszę.

Przede wszystkim plagi egipskie, bo to one odgrywają tu jedne z kluczowych scen, nie są prawdziwymi plagami. Choć wyglądają bardzo efektownie, są one raczej przedstawiane raczej jako element, który niechcący akurat nawiedził Egipt, a przez to niejako usprawiedliwiane. Nieodzownym elementem Mojżesza (Christian Bale) była laska, która posłużyła mu się do przemiany wód Nilu w krew. W filmie jej jakoś nie dostrzegam. Niby szczegół, ale już pozbawiliśmy Kopciuszka pantofelków. Pozostałe plagi już bardziej ukazują wszechmoc Boga, jednak sam Bóg tropicznie przedstawiony jako dziecko jest już lekką przesadą. W Biblii żadnej wzmianki o tym nie przeczytałam, dlaczego więc dziecko, ja się pytam? I to jeszcze despotyczne dziecko. Przecież Bóg taki nie jest. I nie chodzi mi tylko o wydźwięk historii Mojżesza, ale w kontekście całej Biblii. Prawdę powiedziawszy gdyby ateista, chcący nawrócić się obejrzał ten film z pewnością nadal byłby ateistą.

Jedyne co przeżywałam podczas oglądania filmu to konie, które ginęły podczas walki. Nawet zlewające się z powrotem Morze Czerwone nie wzbudziło we mnie tyle lęku co te biedne zwierzęta. A i do Morza są też pewne obiekcje, bo Mojżesz według Biblii nie czekał aż go zima zastanie i nie ubolewał nad swoim losem, ale przy pomocy swojej laski rozdzielił zbiornik na dwa wielkie słupy wody. W filmie to ani laski nie ma, ani rozdzielania. Pokazane jest to tak, jakby nagle Morzu zachciało się odpływu i tak sobie woda odpłynęła.

Pozytywnie patrzę zaś w kierunku świetnych Christiana Bale'a oraz Joela Edgertona, którzy emanują cała paletą emocji, od braterskiej miłości po nienawiść. Ich "towarzyskie" spotkania trzymają w napięciu, a dodatkowo zastosowana bardzo dobra charakteryzacja sprawia, że oglądamy przekomarzania prawdziwych królewskich braci, którzy pomimo nieustępliwości w swoich sprawach i zaciętości wobec siebie, nadal są  braćmi.
Atutami są również efekty specjalne oraz scenografia. Sceny walki, pościgu za hebrajczykami czy nadlatująca plaga szarańczy, rechocząca plaga żab i trąd na Egipcjanach robią niemałe wrażenie na widzu. W mojej ocenie, to efekty najbardziej przysłużyły się do sukcesu "Exodus - bogowie i królowie". W skali 0-10, dość subiektywnie
Aktorzy – 7/10
Muzyka – 8/10
Scenariusz – 5/10
Efekty specjalne – 9/10
Reżyseria – 6/10
Całokształt w rezultacie otrzymuje 7/10. Za Bale’a, szarańczę i muzykę, która trzyma w napięciu i buduje klimat. Czy polecam. Tak, ale nie jako film promujący wartości i kulturę chrześcijańską. Film był zrealizowany z hollywoodzkim rozmachem by zarobić z rozmachem iście hollywoodzkie pieniądze. A jakąś laską Mojżesza kto by się chciał przejmować…

violet smells like violets - true

Zawsze twierdziłam, i twierdzić będę, że alkohol to zło w najczystszej postaci, a jednak zeszły rok spędziłam na produkcji nalewek. Aby nie było nieporozumień – były to nalewki lecznicze, sporządzone na często występujące dolegliwości w mojej rodzinie. Malinowa, porzeczkowa (smordinówka), jeżynowa i z dzikiej róży.  Jednym słowem - leśny monopol. W tym roku chcę poszerzyć nie tylko kulinarne doświadczenia, ale także poznać nowe, nierzadko egzotyczne smaki. Od czego zacznę? Od fiołków!

Z fiołków można robić różne cuda. Od galaretek, przez konfitury i nalewki na słodkich wypiekach czy sałatkach kończąc. Godzinę klęczenia w krzakach i zbierania w kucki pojedynczych kwiatków musiałam jednak wykorzystać mądrze, bo niewiele udało mi się ich uzbierać. Decyzja padła na fiołkową konfiturę. Przepis wraz z mega przydatnymi radami znalazłam na blogu Małgosi – trochę inna cukiernia. No, ale dosyć już tej paplaniny. Zostawiam was z procesem wytwarzania pierwszych w historii czerwońca na leśnej konfitur z fiołków.

Składniki
·         Płatki fiołków 100 g
·         Sok ze świeżo wyciśniętej połówki cytryny
·         Cukier  80-100 g
·         Woda  200 ml

Ważne jest, aby fiołki były przebrane z łodyg i innych „śmieci”, a przede wszystkim z białka w postaci zagubionych robaczków. Choć kto wie, może z robalami są bardziej odżywcze.

Do tak przygotowanych fiołków dolewamy wodę i sok z cytryny, a następnie mieszamy, miksujemy, mielimy i inne formy zniekształcania produktu. 

Dodajemy cukier (w przepisie podana była pektyna, jednak u mnie z tym ubogo, dlatego tylko cukier) i gotujemy pod przykryciem. Kiedy nasza fiołkowa masa przybierze formę zbliżoną do konfitury, zlewamy do wyparzonych słoików i pasteryzujemy w wodzie lub piekarniku przez kilkanaście minut.

Z tylu składników udało mi się przygotować tylko... jeden słoiczek! Cóż, fiołki to nie są jakieś arbuzy, żeby od razu całą spiżarnię zapychać, ale wystarczają, aby zapchać brzuch i rozbudzić podniebienie.