beka ze mnie

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie widzisz” Łk 6,41

Podobno na Internetach można znaleźć wszystko, a to czego nie tam nie ma, nie istnieje. A, że wszystko oznacza też to, że poza najnowszymi układami choreograficznymi pani Chodakowskiej i zdjęciami dzieci Beckhamów w ciuszkach za 2000 i to zielonych można natknąć się na niezbyt wybredne strony pokazujące rzeczywistość z nieco innej perspektywy. Tej ciemniejszej.

Osobiście bardzo lubię bekę. Potrafi wyprodukować kilkanaście kilogramów kiszonej kapusty rocznie, co cieszy nie tylko mój brzuch, ale i portfel. Ostatnio jednak kisi inne monstrualnie błahe problemy i wady. Beka z gimnazjalistów (czyt. gimbazy), beka z szafiarek, beka z kobiet za kierownicą. I mogłabym wymieniać tak jeszcze kilka dobrych linijek, ale po co. Wszyscy zapoznali się już z tematem.

Cóż. Nie lubię tego. Nie dlatego, że sympatyzuję z którąś z tych grup. Raczej dlatego, że jestem świadoma. Swoich wad, głupich zachowań, nieprzemyślanych decyzji, ze nie jestem idealna. I wiem, że nie jestem jedyną we wszechświecie, która nie wie jak uruchomić automatyczną pralkę. Takich ludzi są miliony. Z problemami, kompleksami. Ale w związku z tymi niewygodnymi faktami mamy być brani i wyrzucani za margines prześmiewczego życia?

Psychologowie twierdzą, że jeśli ktoś wytyka innej osobie jakąś wadę, sam ma z nią problemy. Warto zatem czepiać się tak o wszystko? To, że przez chwilę będzie się kozakiem i w centrum uwagi nie oznacza, że następnego dnia sami nie popełnimy jakiejś wstydliwej gafy i będziemy na językach. Ale wtedy, już w mniej pozytywnym świetle.

Warto?

Niektóre rzeczy polecam traktować z przymrożeniem oka, a uprzedzenia (i aparat) schować do kieszeni.

P.S. Lubię wygazowaną colę. Czasami nawet dolewam do niej wody.

sory, takie mamy łańcuszki

Ostatnimi czasy wśród polaków zauważam tendencje do bycia modnym „na siłę” (bo wszyscy tak robią, więc ja też). I nie mam już na myśli monotonii w nieudolnym naśladowaniu zagranicznych trendów prêt-à-porter ( o TYM mowa), ale raczej kąsanie ciężkostrawnych akcji, mających na celu udowodnienie wszystkim naszym znajomym jakie z nas kozaki. Będę brutalna – takie coś może uczynić z Was co najwyżej  jakiegoś pantofla ze zdartym czubem, a nie jakiegoś kozaka. Jednak nie wiedzieć czemu te wszystkie pseudo-inicjatywy zyskują niemałą popularność i kozaczenie roznosi się na cały polski naród +16. Na nieszczęście ta pijacka epidemia dosięgła także i mnie. Cóż, wypada chyba tylko przyznać się, że w ciągu 24h jakie miałam na wykonanie niechlubnego zadania wypiłam około 1,75 litra wody mineralnej, 2 litrów herbaty (w tym aż litr z cytryną), a nadal mam znajomych oraz jakieś 20 złotych w kieszeni zaoszczędzone na 0,5 litrze piwa i kracie, którą przyszłoby mi kupować panu H.

Bądź co bądź, nie uważam się za Napoleona wracającego spod Waterloo i nie muszę chować husarskich skrzydeł do szuflady przegranych. 
Wskazującym paluchem lewej ręki chciałabym pokazać, że w tym kierunku, w którym zmierzacie z pół litrem piwa w ręku, dojdziecie co najwyżej do Normandii. Paluchem, lub by wszyscy zauważyli, całą prawa ręką zamierzam pokazać Wam inny kierunek, rozgałęziający się na wiele mniejszych, jednak zawsze prowadzących do czegoś szczytnego. Na jedną z tych dróg trafiłam nomen omen właśnie za pomocą łańcuszka. Na drogowskazie wielkimi literami napisane było ‘stacja krwiodawstwa’. 

Niestety, moja mapa nie uwzględnia tej trasy od ponad 5 kilo, których brakuje mi do otrzymania wizy na fotel z podpięciem do woreczka na krew. Nic straconego! Kolejny drogowskaz odsyła do kina na film „Podaj dalej” – if you know what I mean. Na następnym wisi lista zakupów schorowanej sąsiadki. Dalej kolejno tabliczki z petycją sikorek o kawałek słoniny, zdjęcie koleżanki z zagrożeniem z matematyki i adres cioci Józi, niewidzianej od tak dawna...

Pewne rzeczy są tak proste, że aż wstyd jest pisać jak rzadko goszczą w naszym życiu. I to, by zrobić cokolwiek dla innych, musi poprzedzić powstanie jakiegoś bezsensownego łańcuszka.

w berecie jestem tak samo równa jak ten pan w skarpetkach

O równym traktowaniu ludzi trąbi się głośno odkąd w życie weszły te wszystkie traktaty i zarządzenia szanownych przedstawicieli komisji do spraw drugiego człowieka. Ale cóż z tego, że się trąbi skoro każdy zatyka uszy i włącza chamskie techniawy dla zagłuszenia echa własnego sumienia. Na te przywileje dane nam z góry od wielkich mocarzy tego świata sikamy i sramy, a zasady, którymi powinni kierować się cywilizowani ludzie, są mieszane z najgorszym syfem i podawane, jako parówki drobiowe. Morale głęboko wpajane przez naszych rodziców poszły z dymem papierosów wypalanych na wagarach w liceum.

Czemu o tym piszę, tak ni z gruchy, ni z pietruchy? Byłoby ciekawiej, gdybym historię rozpoczęła od genezy kapelusza, który aferę wywołał, ale za każdym razem, kiedy wspominam jego cenę jestem natychmiast uciszana, więc uciszę się sama. Historia miała miejsce nie dalej jak trzy dni temu w pewnej kieleckiej galerii, rekapitulując dokładnie na wejściu do jednej z sieciówek (cóż, kobietą jestem - wolno mi, tym bardziej, że wyprzedaże) pewien miły pan ochroniarz przywitał mnie „dzień dobry”. Koniec historii.

Jaki z tego zawiły morał płynie? Dlaczego mnie, blondynkę w kapeluszu, potraktowano jakbym co najmniej koronę na głowie miała, a inne Panie, buszujące w tym samym czasie między wieszakami traktowano jak osoby niższej kategorii? Nie za bardzo rozumiem istotę wyznaczania pewnych granic traktowania ludzi, skoro wszyscy jesteśmy równi, bo w kontekście człowieczeństwa słowo „równiejsi” jest typowym wulgaryzmem. Jeśli decydujemy się na kroki w kierunku pozdrawiania każdego klienta, co osobiście bardzo mnie cieszy, to bądźmy w tym konsekwentni i nie róbmy wyjątków dla osób, którym gruby portfel z kieszeni wystaje. Bo ja też, nie powiem, mam gruby portfel. Od pierona w nim paragonów jest. Pozory mylą, moi Drodzy. Bo kapelusz był kupiony za 4,40 w lumpeksie, a dziś byłam w czerwonym berecie i już nikt mi „dzień dobry” nie powiedział.