że cię nie opuszczę aż do spłaty kredytu vol. 1

Na bulwarach rok 2016 mogę śmiało ogłosić rokiem ślubów i wesel, co w kontekście pieniędzy przekłada się na dość spore zarobki banków na kredytożeńcach nowożeńcach. Statystycznie bowiem, na organizację ślubu wydajemy około kilkunastu tysięcy. Tak pi razy otwarte drzwi 25 000 w górę. Zaskoczę Was, ale te 25 tys.  może być górną granicą budżetu, nie dolną. A wesele nadal będzie przypominało wesele.

*               *              *

Przede wszystkim, kiedy zapada decyzja "tak, hajtamy się" na pierwszy ogień idą poszukiwania odpowiedniego miejsca. Żeby za daleko od domu nie było, nie było to w starym kurniku lub w jego sąsiedztwie, albo żeby sala wyglądała jak pałac Szeherezady. I do tego, żeby się o nic nie martwic to i od talerzyka niech policzą. Za takie standardy przy liczbie weselnych gości około 100 będzie trzeba zapłacić ok. 12 000 - 20 000. W cenę nie wchodzi oczywiście alkohol, napoje i ciasta. A menu będzie dostępne w opcji rosół plus dewolaj albo rosół plus kotlet. 

Oczywiście, nie wszystkie lokale oferują to samo, ale kiedy sama szukałam odpowiedniej sali na moje wesele, jedyne co je rozróżniało to nazwa.

*               *              *

Alternatywą dla takich miejsc są sale, gdzie płaci się za wynajem całego obiektu. Jest to dodatkowy plus, jeśli macie wymarzoną wizję swojego wesela, w kontekście wystroju sali, menu czy nie wiecie za bardzo kogo możecie się spodziewać lub też nie, a miejsce będzie stało puste.
W koszt wynajmu takiej sali wchodzą dodatkowo opłaty za prąd i ewentualnie wodę. I musicie się liczyć oczywiście z tym, że kucharki i kucharzy, a także kelnerów szukacie na własną rękę. Choć jeśli znacie osoby, które zajmują się tym nie od poprzedniego weekendu i na wsi gadają, że rosół gotują pierwsza klasa, ryzyko niedoprawienia lub co gorsza prze-doprawienia potraw jest mniejsze niż w przypadku ekipy z lokalu z dwiema gwiazdkami przyznanymi przez drugorzędny serwis internetowy.
Musicie się liczyć również z tym, że zakupy przedweselne będą na waszej głowie. Choć to jest chyba akurat plus, bo trzy godziny łażenia z wózkiem po hipermarkecie dadzą Wam pewność co do jakości i świeżości produktów, jakie zaserwujecie swoim gościom.
W przypadku wesela na 100 osób, za wynajem samej sali na korzystnych warunkach oraz koszty wydane na jedzenie będą oscylować w granicach 10 000 - 15 000. Oczywiście tak jak i w przypadku wynajmu sali "od talerzyka" cena ta nie zawiera napoju "bogów", soków oraz słodkości.

*                *                *

Jeszcze inaczej będzie wyglądać nie tylko budżet, ale i samo wesele, na które zdecydujemy się w inny dzień niż sobota. Obecnie rynek weselny jest otwarty na klienta, więc i drzwi lokali otwierają się również w tygodniu. Coraz popularniejsze stają się śluby piątkowe czy czwartkowe. I nie mam na myśli ślubów cywilnych, po których rodzina idzie na obiad, a potem wraca do domu i kładzie się grzecznie spać przed 22. Często wyprawienie wesela w któryś z dni tygodnia jest o jakieś 30% tańsze niż weekendowe. I wcale nie musi się wiązać z grzeczną imprezą do 21. Jeśli poinformujecie Waszych gości dużo wcześniej (idealnie sprawdzi się "save the date"), będą mogli tak zaplanować swoje urlopy i wolne dni w pracy, że bez obaw zabawa będzie mogła trwać aż do wschodu słońca. 

Także okres weselny, jaki umownie przypada od maja do października nie musi być Waszym ograniczeniem co do daty. Wiele lokali oferuje swoje usługi w miesiącach zimowych, w okresie karnawału, a nawet w Wielkim Poście. Na 'wielki dzień' dobrze sprawdzą się również dni ustawowo wolne: 1 stycznia, 6 stycznia, 1-3 maja, okres Bożego Ciała, 15 sierpnia, a także Wielkanoc czy Boże Narodzenie. 

*                  *                 *

Są to tylko luźne sugestie, ale czasem warto jest zboczyć z wyznaczonego nurtu 'typowego polskiego wesela' i spróbować czegoś innego. Czegoś, co sprawi, że o Waszym ślubie i weselu będzie się jeszcze mówiło, kiedy na świecie będą już Wasze wnuki. Decyzje należą do Was, ale pierwszą, najważniejszą podjęliście już dawno. I było to coś w stylu ' tak, zgadzam się za ciebie wyjść'. 

*                 *                  * 

c.d.n.....

na zła nie będzie przyzwolenia

Strusiem nie jestem, choć chciałabym schować w piasek nie tylko głowę, ale i moją macicę, co by to żaden mężczyzna nie zaczął się czepiać, że niby okres mam nieregularny, albo że obrączka na palcu jest a brzuszka jeszcze nie widać. Ano nie widać, bo to, że posiadam więcej progesteronu nie znaczy, że nie znam znaczenia słowa "antykoncepcja". A gdyby nawet owe słowo na "a", bo to tak jakby jest temat tabu, skoro się w szkołach o tym nie mówi, nie zadziałało, to znam też słowo na "o". Odpowiedzialność.

No bo taka jakaś gównoburza się ostatnio rozpętała. Podobno o aborcję się rozchodzi. Do tej pory jakoś nikt nie miał z tym problemu. Nikt z tak zwanych pro-life nie wychodził na ulicę i nie głosił, że aborcja to mord w biały dzień. Nikt z obrońców życia nie łaził od domu do domu i nie pytał "Czy wiesz droga nastolatko jak się zabezpieczyć?" albo "Młodzieńcze, czy wiesz, że gwałt na nieletniej to przestępstwo?" Do mnie do domu nikt nie zapukał. Nawet na najulubieńszym moim wdżecie w liceum mówili mi, "że męski siurek we wzwodzie ma tyle a tyle centymetrów, i że Afroamerykanie mają największe". Nic o tym, jak ma się taka nastolatka zabezpieczyć przed ciążą, ani nic o tym gdzie szukać wsparcia, gdyby już w tą ciążę zaszła. No trudno, nie pierwsza i nie ostatnia przecież. Chyba da sobie radę, tak sądzę. Moja siostra sobie jakoś dała radę. Razem ze mną, mamą, tatą. W sumie musiała zrezygnować ze szkoły, ale to przecież nic. A wspominałam już, że kobiety na oddziale, gdyby tylko kanibalizm był zalegalizowany, zjadłyby ją żywcem?

Akurat ta ciąża była "bezpieczna", bo mały K. urodził się zdrowy. No i miała trojkę ludzi do pomocy.

Ale nie zawsze jest tak kolorowo. Już o tym pisać nie będę, bo obrońcy życia wiedzą lepiej co jest dobre dla 14-latki w ciąży.

Ach, zapomniałabym. Badania prenatalne. To jest takie zło, że chyba nawet sam szatan by tego nie wymyślił!. Serio? Skoro już wplątałam religię do tego ociekającego złością postu, nadmienię tylko, że Bóg posuwa naprzód całą technologię. Więc i badania prenatalne. Gdyby to było coś złego, to albo spuściłby na wszystkich heretyków od badań deszcz ognia, albo pozostawił nas na etapie włóczni i oszczepów. Przeoczyłabym jeden fakt. Bóg wybacza. Zaskoczeni?

Drogi Mężczyzno, gdyby spadła na Ciebie wiadomość, że dziecko, które od 6-u miesięcy Twoja żona nosi pod sercem ma wadę. Ale taką uleczalną, Najlepiej operacyjną w łonie matki, bo im szybciej tym lepiej. Pewnie zgodziłbyś się bez wahania. Cóż, rozczaruję cie. Po wejściu ustawy nawet jak najlepszego chirurga weźmiesz na zakładnika i zrobisz ramadan na pół Polski, nikt nawet palcem nie kiwnie. Ba! Ty nawet nie dowiesz się, że masz dziecko chore, bo badania będą zakazane.

I wisienka. Kwintesencja tej afery na czternaście fajerek. Mężczyźni, mężowie i narzeczeni, chłopcy i chłopaczki. Owa ustawa, o którą kobiety (nie feministki, już nie wrzucajcie nas wszystkich do jednego worka z napisem "feministki-morderczynie") walczą, by w życie nie weszła, przewiduje ekskluzywną kolekcje ubrań w biało-czarne paski oraz kilkuletni pobyt all inclusive w ściśle strzeżonym więzieniu za zabicie dziecka. To znaczy tak będzie napisane w tych wszystkich aktach. Nikt się nie będzie pieprzył, że Wasza żona czy narzeczona podczas oglądania "Pogody" dostała przeraźliwych skurczy, potem krwawienia, a koniec końców poroniła Wasze pierwsze dziecko. Prokurator, tak, ten z pro-life będzie przekonywać sędziego najwyższego, że tak naprawdę, to żona nie chciała dziecka i nażarła się jakichś hot-dogów jak świnia i dziecko nie przeżyło takiej bomby cholesterolu. To nic, że staraliście się trzy lata, a jak pokazały się dwie kreski to poszedłeś do knajpy i przebąbiłeś z radości pół wypłaty. Nikt się o to pytać nie będzie, a nawet jak powiesz, czy wykrzyczysz z rozpaczy, że zabierają Ci żonę do więzienia, to spłynie po nich jak po kaczce i krzykną "oddalam". Mniej więcej tyle samo lat ile czekałeś na upragnione dziecko, poczekasz teraz na swoją żonę.

Właściwie, to drogie kobiety, przeciwniczki aborcji (czyt. zwolenniczki wprowadzenia ustawy odbierającej Wam połowę praw człowieka), powyższy akapit jest skierowany również do Was. Wolicie cierpieć stratę dziecka w więziennej celi, niż w domowym zaciszu, wolicie prycze od miękkich ramion męża. A proszę bardzo. Ale mnie w to nie mieszajcie.

Taką trochę lipę szykujecie dla młodych kobiet drodzy obrońcy. Łatwo jest teraz mówić "aborcja to zło". Tak, zgadzam się. Jest zła, ale te wszystkie kobiety, które wychodzą na ulice nie domagają się takiej samej ilości klinik przerywania ciąż co piekarni. One walczą o to, by iść na przód z technologią, wykonywać badania, operacje na nienarodzonych dzieciach, ratujące ich życie. One walczą o to, by móc przeżyć 8-tygodniową ciążę pozamaciczną dla dwójki narodzonych już dzieci i męża. I ja walczę o to, aby w chwili poronienia, straty ukochanego nienarodzonego dziecka móc w spokoju przeżywać jego stratę, a nie świecić macicą przed prokuratorem, sędzią czy innym szarlatanem.

#czarnyprotest #blackmonday #popieramdziewuchy #freedom #womensrights

ptaki przestały fruwać o piątej zero zero

Poszłam dziś na miasto. Ot, bo receptę trzeba było w końcu zrealizować. Słońce było genialne, typowo sierpniowe, zachęcało do dłuższego spaceru. Skorzystałam. Zahaczyłam beznamiętnie o jakiś niszowy ciucholand - kolejne bezsensownie wydane pieniądze. Na rynku kręciło się sporo ludzi. Chyba wracali z pracy, w końcu było grubo po godzinie 16. Pod drzewami siedzieli "pokemoniarze". Dzieci wbiegały w tryskającą wodę. Jakaś pani zgrabiała pierwsze pożółkłe liście z pobliskiego drzewa. Delikatne porywy wiatru targały zawieszonymi na latarniach flagami. Idąc dalej, mignął mi jakiś pan na ławce. Pewnie odpoczywał, w końcu miał już swoje lata. Zatrzymałam się na chwilę. Na minutę. Potem wróciłam do domu.

Tylko, że to wcale nie był tak piękny dzień.

Nie przez to, że słońce świeciło zbyt mocno. Nie przez to, że pani grabiąc liście wykonywała tylko swoją pracę. I nie przez to, że ten starszy pan, który siedział zmęczony na ławce, z biało czerwoną opaska na ramieniu i kilkoma odznakami na piersi, wstał o godzinie 17.00 i z zadumą patrzył w niebo.

Tylko jedna minuta, jeden gest. Wstać, zatrzymać się. Tak jak zrobiło to kilkoro ludzi. Tylko kilkoro. Może wiedzieli, że tak trzeba. A może zatrzymali się z ciekawości. Z oddali echo niosło dźwięk syreny. Kiedy tak stałam, widziałam kątem oka moich rówieśników. Nie, chyba jednak byli trochę młodsi ode mnie. Siedzieli na murku i wpatrywali się we mnie. Dziwaczka. Stanęła na środku ulicy. To na prawdę bardzo niewiele. Po prostu zatrzymać się. Te 60 sekund było dla mnie tym, co dla katolików uczynienie znaku krzyża , czym dla sąsiada jest "dzień dobry", czym jest salwa honorowa dla poległego na froncie. To po prostu oddanie szacunku.

Poległym Powstańcom warszawskim.

#godzinaW #warsawuprising