ten post trwa 2:37. poświęcisz tyle?

Od trzech lat, kiedy zbliża się luty, myślami jestem gdzieś w szafie między sukienkami (tak, ja też chodzę w sukienkach) a koszulami, lub stepuje po bezkresnych terenach polskiej i zagranicznej blogowej sawanny, i za nic mam ten siedemnastocentymetrowy stos książek, który z każdy dniem wzrasta. I maleć mu się nie uśmiecha. Cóż poradzić, w końcu to sesja. Korzystając jednak z przywileju udzielania dobrych rady, ja Anna od czekoladowych ciastek i puzonu w futerale mówię Wam, w tym stosie książek, który na pewno urósł i w Waszych pokojach jest dużo mądrości.
No dobra, naśladując greckich filozofów sama sobie rzucam pod nogi sentencję ad rem i wracam do tematu, chociaż we wstępie daleko od niego nie odbiegłam.

Książki. Mam ostatnio wrażenie, że jest to byt całkowicie znienawidzony przez młode pokolenie polaków. Księgarnie świeciłyby pustkami, gdyby nie regały zawalone od książek i innych papierowych koh-i-noorów. Ale przecież ich miejsce nie jest w księgarniach, tudzież w bibliotekach. Co się więc, do licha, dzieje? Do czytania zraziła Was jakaś epidemia kwasu siarkowego na stronach czy uwierzyliście, że mole książkowe istnieją na prawdę i zjadają każdego po pierwszym rozdziale? Z tego miejsca pragnę ogłosić smutną wiadomość, iż mole książkowe są na wymarciu. Cytując będącą aktualnie na topie minister Bieńkowską, „sorry, taki mamy klimat, no niestety” i mole wymierają. 

Know-how nadgryzionego jabłuszka ruguje tradycyjne wlepianie oczu w pożółkłe już kartki papieru, zaciąganie się zapachem świeżyzny z wydawnictwa. Z czasem dojdzie do tego, że podczas wizyty u okulisty będą nam pokazywać rysunki lub zdjęcia z popularnych filmów i seriali, bo nie będziemy w stanie zorientować się czy to „coś” na ekranie to „K” czy „R”. Nie chcę się bawić w cygankę z ulicy Sienkiewicza i wróżyć Wam takiej przyszłości, ale brutalna prawda w oczy zacznie kłóć, i to dosłownie, jeśli nie zmienimy swojego nastawienia do inkunabułów. 

 Powyższa fotografia przedstawia przykład pisma obrazkowego, zapożyczonego od ludów mezopotamskich, a przyjętego na salony okulistyczne. 

Swoją drogą ciekawi mnie czy oglądanie filmów rozwija wyobraźnię na takim samym levelu jak czytanie książek. Biały ekran podaje nam wszystko jak na tacy, a my, pazerne społeczeństwo  upychamy to po kieszeniach eleganckich płaszczy i kiedy tylko skończy się sezon odwieszamy do szafy, by po roku go wyjąć i zmiętolone ochłapy z kieszeni  wyrzucić do kosza, wcześniej jednak porzygać się tęczą na  widok kinowej imaginacji. W sumie taki porzyg kosztowałby dwadzieścia złotych, nie więcej. Chyba, że bilety ulgowe zdrożały. Za tyle samo, może i ciut mniej jak się złapie odpowiednią promocję za rękę, moglibyśmy oszczędzić sobie kolorowych wymiocin i przeżywać literackie orgazmy za każdym razem kiedy sięgniemy ręką na półkę. To chyba intratna propozycja, zważając na wszechobecny kryzys.

Jeśli zdecydujecie się na taki deal, poniżej zamieszczam adresy przyzwoitych (czyt. tanich) księgarni w Kielcach. 

• Księgarnia TAK CZYTAM  ul. H. Sienkiewicza 56, czynne pon.-pt. 9:30-18, sob. 10-14:30
• Księgarnia TAK CZYTAM  ul. H. Sienkiewicza 74, czynne pon.-pt. 9:30-18, sob. 9:30-14
• Księgarnia MATRAS  Galeria Korona ul. Warszawska 26, czynne w godzinach otwarcia galerii 
• Księgarnia MATRAS  Galeria Echo ul. Świętokrzyska 20,czynne w godzinach otwarcia galerii

Poza tym, nawet czytając książkę kucharską można uruchomić wyobraźnię... 

trzy kolory dominujące

Mam wrażenie, że tej jesieni wszystkie czerwone liście przesmykują mi się przez palce.

zainspiruj się tej jesieni ...

do końca pozostało 146 i pół godziny

Spójrzcie na zegarki. Na moim jest godzina 19.28 (co oznacza, że kiedy zamieszczę ten post wyjdzie na jaw ile wysiłku kosztuje mój mózg, żeby stworzyć coś, co przyciągnie Wasza uwagę). Spójrzcie jeszcze raz. I pomyślcie sobie teraz, że za tydzień o tej godzinie Was nie będzie. Nie, to nie jest ani żart ani cytat z filmu katastroficznego. To będzie Wasze zadanie domowe.

Od zawsze żyłam z głową w chmurach. Lubiłam planować przyszłość, choć wiedziałam, że każdy nadchodzący dzień jednym małym szczegółem może ją zmienić i moje plany pozostaną tylko planami, a nie namacalnymi lub dostrzeganymi rzeczami. Planowałam i marzyłam,  marzyłam i planowałam. Rozciągałam możliwości swojej wyobraźni coraz dalej. I choć kilka lat temu stałam się pełnoletnią obywatelką tego kraju, nie zaprzestałam tych pogańskich praktyk. Wciąż opierałam swoje życie na czymś co nie istniało, i czasami nie miało nawet do tego prawa, ale to była doskonała odskocznia od szarej codzienności i monotonii, od której momentami chciało mi się wymiotować.

Zapomniałam jednak o jednym.

O życiu. Tak po prostu. O byciu obecną w tym zrujnowanym polityką chlewie, o leżeniu z ogromnym przeziębieniem i jeszcze większymi kipami z nosa w pokoju, gdzie jest więcej zarazków niż haseł w encyklopedii medycznej, o byciu dwudziestą szóstą na liście rankingowej na studiach (wszyscy chcą być pierwsi, ale ktoś musi być dwudziesty szósty przecież). Zapomniałam jak to jest mówić sąsiadowi "dzień dobry". Zapomniałam jak smakują ciepłe lody w kształcie różowego ryjka świni, albo że na trąbce dźwięk es można zagrać przy pomocy trzeciego tłoku. W gruncie rzeczy to zapomniałam też gdzie trzy tygodnie temu zostawiłam swoją teczkę z nutami. Sedno problemu tkwi w tym, że skupiamy się na tym całym dalekobieżnym planowaniu, a zapominamy o rzeczach istotnych na daną chwilę.

Pomyślcie teraz, tak z ręką na sercu, czy wiedząc, że został Wam tylko tydzień życia, będziecie planować na jaki kolor pomalować paznokcie u stóp na spotkanie, na którym on i tak nie zobaczy nawet koloru Waszych majtek, czy ile wydać na skórzane zimowe buty, które nie będą miały przyjemności  wytarzania się w śniegu (nawet tego z zamrażarki)?  

Chciałabym, aby każdy kto doszedł aż do tego miejsca moich poniedziałkowych wypocin poczuł się, jakby ten tydzień miał być ostatnim tygodniem istnienia życia na ziemi. I żeby przez te siedem dni, do niedzieli włącznie, niczego nie planować. Tylko żyć chwilą. I z odwagą wyznać otaczającym nas ludziom swoje radości i troski, swoje problemy i głęboko skrywane uczucia. Nie proszę tu od razu o przyklękanie na jedno kolano, ale o zwykłe „kocham cie” skierowane do mamy podczas środowego obiadu. O upieczenie swojego pierwszego sernika w życiu, choćby miało smakować jak zupa pieczarkowa i wyglądać jak rozwałkowany kalafior. O uprasowanie tacie koszuli do pracy. O wypadzie z przyjaciółką na kilkugodzinne zakupy w second handzie. O darmowe uściski w szkole. O to, byście potrafili dostrzec wielkie zalety w tych wszystkich małych czynach. I o to, byście nadal byli sobą, bo to w końcu ostatni tydzień Waszego życia.