na zło pozwolenia już nie ma

na zło pozwolenia już nie ma

2016/06/16

Baltazar Gąbka płakał jak jadł. ze szczęścia.

Dieta? Najlepsza dieta to ta, po której czujemy się szczęśliwi, a nasz organizm nasycony. Dlatego włoska kuchnia to jest to, co podwyższa poziom endorfin, a jednocześnie daje poczucie sytości. Niemniej jednak do typowego Bartolini Bartłomieja herbu Zielona Pietruszka jeszcze mi daleko. Ale próbować i doszkalać swój warsztat trzeba zawsze, szczególnie w porze obiadu. Dlatego jeśli nie macie pomysłu na dzisiejszy obiad, lub Wasz mężczyzna domaga się czegoś innego niż pomidorowa, trzeci dzień z rzędu, wykorzystajcie tani i szybki patent na głód - spaghetti carbonara! 

porcja na 2 osoby
średni czas przygotowania: 25 minut 

~ makaron tagliatelle (lub wstęgi) ok. 250-300 gram
~ boczek ok. 200 gram
~ czosnek 1 ząbek
~ śmietana
~ jajka (żółtka) 2-3 sztuki
~ ser parmezan ok. 300 gram
~ nać pietruszki
~ przyprawy do smaku


Boczek pocięty w kostkę podsmażyć na patelni. Dodać pokrojoną w kostkę cebulę i posiekany czosnek. Ser posiekać lub zetrzeć na tarce, wrzucić do większej miski. Do sera dodać 2 lub 3 żółtka jaj (w zależności, jaką konsystencję sosu chcecie), a następnie 2-3 duże łyżki śmietany. Wszystko dokładnie wymieszać se sobą. Kiedy produkty na patelni zmienią swoje parametry na 'jadalne' dodać ser z pozostałymi składnikami. Przyprawić. Zmniejszyć ogień i intensywnie mieszać, by jajko nie ścięło się i nie wyszła z tego jajecznica. Dodać ugotowany makaron, mieszać, aż sos połączy się z makaronem. Voilà! 
Tak zrobione danie przełożyć na płaskie talerze, udekorować kilkoma listkami pietruszki i wcinać bez opamiętania. 
Get this all-star, easy-to-follow Spaghetti alla Carbonara recipe from Tyler Florence.:

2016/06/08

kaliméra, Kýpros!


Podobno podróże kształcą. Ta, którą odbyłam z mężem nauczyła nas jednego - nie wrzucać papieru toaletowego do muszli. To tylko jedna z wielu pułapek, które czyhają na Was jak koty na Cyprze. 
Cypr to niewielka (w porównaniu do Madagaskaru) wyspa na Morzu Śródziemnym, więc jedynymi środkami transportu, aby tu dotrzeć są samolot i prom. Polecam to pierwsze - szybciej, mniejsze ryzyko wystąpienia choroby morskiej, a widoki są warte każdej złotówki. Klimat? Krótko, zwięźle i na temat - jest gorąco, dlatego bez kremów z filtrami minimum 15 SPF się nie obejdzie. Nie wspomnę już o nakryciach głowy i lansiarskich okularach. To jest podstawa każdego porządnego turysty. Zanim jednak spakujecie walizki i pognacie w daleki świat, kilka wskazówek i zdjęć na zachętę. 
Miejsce : Pafos. 

Cypryjskie uniwersum w pigułce: 
  • Paszport. Wybierając się na Cypr z zamiarem zwiedzania go wzdłuż i wszerz, nie obejdziecie się bez paszportu. Cypr Północny jest częścią turecką, gdzie wstęp jest tylko za okazaniem właśnie tego dokumentu. Dodatkowo, granicę między tymi dwoma terytoriami można przekraczać tylko w wyznaczonych punktach. 
  • Droga. Panie i panowie, jeśli myśleliście, że ruch lewostronny to tylko wybryk anglikańskiej natury, jesteście w błędzie. Początki, są trudne, ale po kilku wizytach w mieście można się przestawić na "prawo-lewo-prawo". 
  • Kierowcy. Pozostając w temacie samochodów, tutejsi kierowcy mają to do siebie, że lubią przepuszczać pieszych. Nie tylko na wyznaczonych przejściach. Jednak ostrożności mimo wszystko nie zaszkodzi. 
  • Toalety. Większość publicznych toalet jest bezpłatna. Jednak jak już wspomniałam - wyrzucanie papierów toaletowych do kibelka wzbronione. 
  • Plaże. Momentami może się wydawać, że jakaś plaża usytuowana blisko ***** hotelu jest ich własnością (stoją tam parasole, leżaki, nierzadko bar). To tylko pozory, bo wszystkie plaże na Cyprze są publiczne. Leżaki i parasole są płatne (w zależności od miejsca, od 2 € do 7 €). 
  • Insekty. To nie Australia, żeby jakieś tarantule nam właziły do butów, ale mrówki w hotelach są często spotykane. Komary rzadziej, w porównaniu z Polską - prawie ich tam nie ma. 
  • Koty. Nie zdziwcie się, jeśli siedząc w restauracji i jedząc mussakę na krześle obok rozłoży się kot. Są dosłownie wszędzie, ale nie są natarczywe. I do tego rasowe... 
  • Język. Obowiązującym językiem urzędowym jest grecki, ale Cypryjczycy, szczególnie ci nastawieni na zarobek na biednym Europejczyku mówią komunikatywnie po angielsku. I po rosyjsku. 
  • Zakupy. Jedzenie w sklepach cenowo można porównać do polskiego. Choć zdarzą się droższe perełki, to te tańsze, jak piwo czy słodycze, równoważą bilans gotówkowy. 
  • Jedzenie. W restauracjach czy tawernach, do których z ulicy zapraszają właściciele, ceny zaczynają się od 20 złotych w górę. I mówię tu o menu dla dzieci. :) Ich kuchnia jest raczej nastawiona na turystę, dlatego z tradycyjnych potraw cypryjskich można zjeść turecką mussakę, włoską pizzę lub japońskie sushi. 
  • Komunikacja. Autobusy są klimatyzowane i zatrzymują się tylko na przystankach, na których stoją ludzie. Machanie ręką jest sygnałem dla kierowcy o naszym zamiarze podróży. Wsiadanie odbywa się przednimi drzwiami, gdzie uiszcza się również opłatę (1,50 €), zaś wysiadanie tylnymi. Kierowcy są bardzo punktualni. 
  • Zabytki. Większość z nich jest bezpłatna, ale wejście do niektórych kościołów i obiektów sakralnych wymaga założenia odpowiedniego ubrania (głównie zakrycie ramion i kolan).
  • Słodkości. Nie ukrywam, jestem wielkim smakoszem słodyczy. Ale poziom glukozy po zjedzeniu cypryjskich smakołyków wzrasta ponad normę. Jest mega słodko! 
Z innych ciekawostek, tak między nami Polakami, na Cyprze można kupić Lay's o smaku soli i octu, bazylii (albo oregano) i octu oraz krewetek. Z octem jedliśmy też kebaba wieprzowego. Tego nie polecam. Polecam za to kebaba z jagnięciny - palce lizać. 

Czy obierzecie właśnie ten kierunek, i to miasto? Nie wiem. Wiem jednak, że głupotą by było nie przylecieć na zimne Keo z halloumi czy mezes. 



* kaliméra - po grecku "dzień dobry" 

2016/04/06

szał macicy na ulicy

Od czego zacząć, by złego słowa nie napisać i za wolność wypowiedzi, którą gwarantuje mi Konstytucja w artykule 14 do więzienia nie pójść. A powietrze jest tak gęste od strachu, że można by na nim zawiesić siekierę aborcyjną. Ot, i jak pięknie przeszłam do sedna sprawy. Jestem kobietą, wolną kobietą. O moją wolność fizyczną przez 123 lata walczyli moi prapradziadkowie. Moją wolność duchową otrzymałam podczas stworzenia świata od Boga. Z tego jasno wynika, że nikt nie może mnie ograniczać. A jednak....
Dostaję skrętu wszystkich części ciała kiedy słyszę, jak na temat aborcji wypowiadają się tacy znawcy jak mężczyźni wliczając w to księży i małolatów poniżej osiemnastki. Sorry, ale jeśli widzicie w nas, kobietach kogoś niższej kategorii, kim powinno się rządzić to polecam lekturę Konstytucji : art. 30; art. 31, pkt. 2; a przede wszystkim art. 33, pkt. 1, który jasno mówi "Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym." Równe prawa w mojej ocenie to taki system, gdzie kobieta ma prawo sama decydować o swojej macicy. Czy kobiety decydują za Wasze jądra? No właśnie. Przez wszystkie media społecznościowe przetoczyła się fala wzburzonych głosów, że kobieta nie ma prawa do aborcji, że prawo do życia ma każdy, nawet zarodek, a większość tych głosów pochodziła od mężczyzn, którzy (jak przypuszczam) sami chcieliby problem "wyskrobać" gdyby dotyczył ich osoby. Zgadzam się z tym, że aborcja to zło, ale tylko jeśli dotyczy ona kobiety dorosłej, której dziecko będzie przeszkadzało w robieniu kariery. Czy jedenastolatka, która w wyniku gwałtu zachodzi w ciążę ma urodzić i wychować dziecko? Jeszcze nie tak dawno słyszałam, że to patologia, aby dzieci miały dzieci, a teraz taka sytuacja jest opatrzona naklejką typowej polskiej rodziny.
Słyszałam, oglądałam i czytałam wiele wypowiedzi o tym stanowisku ze strony księży. Obawiam się, że w niedługim czasie będziecie musieli wystosować wiele listów ekskomuniki wobec kobiet, bo taką kościelna polityką daleko nie zajdziecie. Kobiety, które przychodzą do Waszych kościołów chcą słuchać Słowa bożego, nie politycznej propagandy partii rządzącej. Kościół to nie Sejm, a ambona to nie aula wykładowa dla ginekologów. A żeby Was, księży, jakoś zachęcić do częstszego korzystania z Biblii niż z Dziennika Ustaw, fragment Ewangelii wg. Łukasza "I powiedział im [Jezus]: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca Wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem." I aby nie było niedomówień - te słowa skierowane były do faryzeuszy (ci, którzy Biblii raczej nie znają wyjaśniam, że faryzeusze byli ówczesnymi odpowiednikami księży). Chyba warto zastanowić się nad tym, jakie słowa głosić co niedzielę, bo na mszach są nie tylko kobiety, ale także i mężczyźni i dzieci. Oni przychodzą by dowiedzieć się czegoś o Bogu, by poznać wartości życia chrześcijańskiego, o którym mówi Biblia, a nie posłowie.

Jako kobieta, która lada moment zostanie żoną, która w planach ma trójkę dzieci jestem za aborcją. Aborcją u zgwałconych dziewczynek. Mam prawie 24 lata, życie pełne perspektyw i boję się cholernie tej odpowiedzialności, jaka na mnie spadnie po urodzeniu dziecka. Z jakimi więc problemami będzie się borykać taka młoda, nastoletnia mama? Czy obrońcy życia będą ją wspierać w wychowywaniu dziecka, kupować pieluchy czy opłacać żłobek? Są pewne granice, których nie powinno się przekraczać, ale niech te granice będą elastyczne.

Aborcja nie musi być kojarzona ze skalpelem i wyrzucaniem płodu na śmietnik. Istnieje również możliwość korzystania ze środków wczesnoporonnych, o których zakaz tak dzielnie walczą księża katoliccy, a które wywołują efekty podobne do samoistnego poronienia.  Takie samoistne poronienie dotyczy około co trzeciej ciąży.  Czy w związku z tym, taka kobieta, która bladego pojęcia nie miała o swoim stanie błogosławionym ma 
pokutowac pod drzwiami Waszych plebanii? Albo być zepchnięta przez mężczyzn na społeczny margines? Jeśli chcecie zrobić z nas "fabrykę do robienia dzieci" to uprzejmie informuję,  że mamy prawo do podejmowania własnych decyzji, mamy prawo do decydowania o swoim ciele, a przede wszystkim nie jesteśmy Waszymi niewolnicami.